بررسی تاثیر تاب آوری کارکنان بر قابلیت تغییر سازمانی با نقش میانجی جو ارتباطی کارکنان در شرکت های فعال در شهرک های صنعتی استان اردبیل

هدف از تحقیق حاضر بررسی تاثیر تاب آوری کارکنان بر قابلیت تغییر سازمانی با نقش میانجی جو ارتباطی کارکنان در شرکت های فعال در شهرک های صنعتی استان اردبیل می باشد. تحقیق حاضر از نظر هدف یک تحقیق کاربردی و به حیث روش اجرا همبستگی و از نوع تحقیقات توصیفی و از مسیر تحلیل معادلات ساختاری انجام گرفت. جامعه آماری پژوهش را کلیه کارکنان بیمارستان استان اردبیل تشکیل می دادند. روش نمونه گیری به صورت تصادفی ساده می باشد. حجم نمونه با توجه به استفاده از روش معادلات ساختاری ۲۱۰ نفر برآورد گردید. به منظور جمع آوری داده ها از پرسشنامه ی قابلیت تغییر سازمانی ادکار (۲۰۰۷) و تاب آوری لیانگ و کائو، (۲۰۰۹) و جو ارتباطی علی و همکاران (۲۰۱۷) استفاده شد. در تجزیه و تحلیل داده ها از آمار توصیفی شاخص های شکل توزیع و پراکندگی و آمار استنباطی بار عاملی ضریب رگرسیون آزمون سوبل (بوسیله نرم افزارهای SPSS۱۸ و Smart Pls انجام شد. برای ارزیابی روایی همگرا از معنادار بودن بار عاملی استفاده شده است و با استفاده از آلفای کرونباخ پایایی پرسشنامه ها در حد مطلوبی تایید شد. یافته های پژوهش نشان داد که بین تاب آوری کارکنان و قابلیت تغییر سازمانی تاثیر معناداری وجود دارد و همچنین نقش میانجی جو ارتباطی کارکنان بین تاب آوری کارکنان و قابلیت تغییر سازمانی تایید شد.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، کارکنان ، قابلیت تغییر سازمانی ، جو ارتباطی