بررسی شاخص های کالبدی مسکن سنتی با رویکرد توسعه پایدار در شهرهای ساحلی خلیج فارس (نمونه موردی: شهر بوشهر)

در شهرهای امروزی، مسکن بخش بزرگی از کاربری های شهری را به خود اختصاص داده است، همچنین مصرف کننده بخش زیادی از انرژی و منابع وارد شده به شهرها نیز می باشد. بر این اساس پایداری مسکن گامی مهم در دست یابی به توسعه پایدار شهری قلمداد می شود. هدف از این مقاله بررسی شاخص های کالبدی مسکن سنتی با رویکرد توسعه پایدار در شهرهای ساحلی خلیج فارس است. مقاله حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی است. در این راستا در ابتدا به بررسی شاخص های کالبدی مسکن سنتی با رویکرد توسعه پایدار در شهرهای ساحلی خلیج فارس پرداخته می شود، سپس شاخصه های تاثیرگذار در ایجاد هویت را در مسکن سنتی شهر بوشهر معرفی می کند. نتایج نشان می دهد در شهر بوشهر برخی محله ها به علت فقر اقتصادی، فقر فرهنگی، پایین بودن کیفیت بناهای موجود، مشکل های محیط زیستی، عدم امکان دسترسی سواره به علت کم عرض بودن کوچه ها، که امکان ارائه خدمات شهری را با مشکل مواجه کرده است در وضعیتی مناسبی از نظر سطح پایداری قرار ندارد. این موضوع لزوم توجه جدی برنامه ریزان شهری و منطقه ای را می طلبد تا با یک تجدیدنظر کلی در دیدگاه ها و نگرش های توسعه و با برنامه ریزی صحیح و همه جانبه در جهت نجات شهر و ساماندهی آن اقدام نمایند و با دادن امکانات و خدمات به نواحی ناپایدار که با ظرفیت های زیرساختی و نیازهای جمعیتی آنان هماهنگ باشد در جهت توسعه آن ها تلاش شود.

کلیدواژه ها:

شاخص های کالبدی مسکن ، مسکن سنتی ، توسعه پایدار ، شهرهای ساحلی