بررسی تجربه های حفاظت معماری از ارزش های بومی تا الگوهای توسعه پایدار در ایران

معماری بومی ایران به عنوان بخش ارزشمند میراث فرهنگی و هویتی کشور، طی سال های اخیر با چالش های جدی ناشی از توسعه ناپایدار و نوسازی های نامتناسب مواجه شده است. این تغییرات بدون توجه به ویژگی های فرهنگی، اقلیمی و زیست محیطی منطقه باعث از دست رفتن ارزش های معماری و تخریب بافت های تاریخی شده است. در مقابل، رویکرد توسعه پایدار بر حفظ منابع طبیعی، فرهنگی و اجتماعی تاکید دارد و هدف آن ایجاد تعادلی بین نیازهای کنونی و حفظ ظرفیت های زیستی و فرهنگی برای نسل های آینده است. این پژوهش با هدف بررسی حفاظت از معماری بومی ایران در چارچوب توسعه پایدار، با بهره گیری از روش تحقیق کیفی و تحلیل تطبیقی نمونه های مرمتی و طراحی بومی گرا انجام شده است. نتایج مطالعه نشان می دهد که حفاظت موفق معماری بومی مستلزم رویکردی جامع است که علاوه بر حفاظت کالبدی، به ارزش های معنایی، سنت های زیستی و تعامل انسان با محیط توجه داشته باشد. همچنین، ادغام اصول بومی در فرآیندهای طراحی و مرمت می تواند موجب ارتقاء تاب آوری فرهنگی، اجتماعی و زیست محیطی جوامع محلی شود و زمینه ساز توسعه ای پایدار و هم راستا با هویت منطقه ای گردد. این تحقیق با ارائه چارچوبی تلفیقی، راهکارهایی کاربردی برای حفاظت هوشمندانه معماری بومی در مسیر توسعه پایدار پیشنهاد می کند که می تواند راهنمایی موثر برای سیاست گذاران، معماران و فعالان حوزه میراث فرهنگی باشد.

کلیدواژه ها:

تجربه های حفاظت ، ارزش های بومی ، الگوهای پایدار ، مرمت ، پایداری در ایران