نقش بازسازی شهری در پایداری با تمرکز بر تحقیقات ژئوتکنیک

بازسازی شهری به عنوان یک رویکرد کلیدی در مدیریت توسعه پایدار شهرها، نقش محوری در مقابله با چالش های زیست محیطی، اجتماعی و اقتصادی ایفا می کند. این مقاله با تمرکز بر ادغام تحقیقات ژئوتکنیک در فرآیندهای بازسازی شهری، به بررسی چگونگی ارتقای پایداری شهری می پردازد. بر اساس مطالعات موردی از مناطق شهری ایران، چین، ایتالیا، لهستان، انگلستان، اسپانیا و هنگ کنگ، مانند محله باقرآباد در رشت، روستای لی ئه در گوانگژو، شهر مسیینا در ایتالیا، کروی در انگلستان، باراهونا د فرسنو در اسپانیا، کارخانه شوگوانگ در چین و برنامه های بازسازی لهستان، نشان داده می شود که بازسازی با رویکرد پایدار نه تنها مشکلات فیزیکی مانند فرسودگی زیرساخت ها را حل می کند، بلکه با بهره گیری از داده های ژئوتکنیکی، ریسک های لرزه ای و زیست محیطی را کاهش می دهد. تحقیقات ژئوتکنیک، از جمله ارزیابی پایداری خاک، بازیافت مواد، مدیریت دارایی های ژئوتکنیکی تاب آور و فناوری های دیجیتال مانند BIM و CIM، امکان طراحی سیستم هایی یکپارچه را فراهم می آورد که با اصول بازسازی ترمیمی و زیرساخت های سبز شهری همخوانی دارد. این رویکرد، با تاکید بر راه حل های مبتنی بر طبیعت (NBS) مانند احیای تالاب ها، جنگل های شهری و زیرساخت های سبز، به افزایش تاب آوری شهرها در برابر تغییرات اقلیمی کمک می کند. نتایج حاکی از آن است که ادغام این عناصر، کیفیت زندگی ساکنان را بهبود بخشیده، نابرابری ها را کاهش داده و توسعه پایدار را تضمین می نماید. پیشنهاد می شود سیاست گذاران بر نظارت مداوم، مشارکت ذی نفعان، استراتژی های ۵R (بازسازی، ترمیم، حفظ، احیا و بازسازی مجدد) و فناوری های نوین تمرکز کنند تا مدل های بازسازی بهینه سازی شوند. همچنین، تکنیک های جدید مانند circulating mixing برای توزیع یکنواخت backfill در boreholes، پایداری ژئوتکنیکی را در بازسازی شهری افزایش می دهد.

کلیدواژه ها:

بازسازی شهری ، پایداری ، ژئوتکنیک ، تاب آوری شهری ، توسعه پایدار ، فناوری دیجیتال