ظرفیت های منظر میراثی در فرآیند بازآفرینی شهری مناطق حاشیه نشین: مطالعه موردی شهر کرمان

در پژوهش حاضر به بررسی ظرفیت های منظر میراثی در فرآیند بازآفرینی شهری مناطق حاشیه نشین شهر کرمان می پردازد. مناطق حاشیه نشین کرمان با مساحتی حدود ۸۱۷.۵ هکتار و جمعیتی بالغ بر ۳۳ هزار نفر، با چالش های متعددی در زمینه های کالبدی، اجتماعی و اقتصادی مواجه هستند. این پژوهش با هدف شناسایی و تحلیل ظرفیت های منظر میراثی کرمان به عنوان یکی از استان های غنی از میراث فرهنگی و تاریخی با بیش از ۶۶۰ اثر ملی ثبت شده، انجام شده است. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی بوده و با استفاده از مطالعات اسنادی، مشاهدات میدانی و مصاحبه با کارشناسان و ساکنان محلی صورت گرفته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که بازآفرینی شهری با رویکرد حفظ و احیای منظر میراثی می تواند نقش مهمی در ارتقای کیفیت زندگی ساکنان مناطق حاشیه نشین داشته باشد. نتایج حاکی از آن است که تلفیق عناصر ساختاری طبیعی-تاریخی در قالب های جدید با حفظ هویت اصیل، ایجاد مسیرهای فرهنگی پیونددهنده بافت های تاریخی با مناطق حاشیه نشین، توسعه گردشگری مبتنی بر میراث و مشارکت فعال ساکنان محلی، از مهم ترین راهبردهای بازآفرینی شهری در این مناطق محسوب می شوند. این پژوهش ضمن معرفی ظرفیت های منظر میراثی کرمان، چارچوبی یکپارچه برای بازآفرینی شهری مناطق حاشیه نشین با تاکید بر حفظ هویت و ارتقای کیفیت زندگی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

منظر میراثی ، بازآفرینی شهری ، مناطق حاشیه نشین ، هویت مکانی ، کرمان