حاشیه نشینی به مثابه فرصت؛ بازخوانی خلاقیت شهری در بستر سکونتگاه های غیررسمی

این مقاله با هدف بازخوانی ظرفیت های نهفته در سکونتگاه های غیررسمی برای زایش خلاقیت شهری، به بررسی موردی اراضی سابق قلعه مرغی تهران می پردازد؛ فضایی که از یک پایگاه نظامی به بوستان عمومی ولایت تبدیل شده است. برخلاف رویکردهای غالب که حاشیه نشینی را معضل می دانند، این مطالعه بر آن است که امکان هایی چون تولید فضای فرهنگی، نوآوری اجتماعی و مشارکت پذیری را در این نواحی برجسته سازد. پژوهش از نوع کیفی با رویکرد مطالعه ی موردی انجام شده و داده ها از طریق مشاهده ی میدانی و تحلیل اسناد شهری گردآوری شده اند. تحلیل داده ها با روش تحلیل تماتیک و بهره گیری از کدگذاری محوری انجام گرفت. یافته ها نشان می دهد که سکونتگاه های غیررسمی، به ویژه در دوره های گذار و دگرگونی، می توانند به بسترهایی برای شکل گیری خلاقیت شهری بدل شوند. این پژوهش با تاکید بر روایت های زیسته و سیاست گذاری شهری، موفق به ارائه چارچوبی مفهومی برای بهره برداری مثبت از پتانسیل های پنهان در فضاهای حاشیه ای شده است.

کلیدواژه ها:

حاشیه نشینی ، خلاقیت شهری ، سکونتگاه های غیررسمی ، بازخوانی شهری