تاثیر مکتب تفکیک در واگرایی سیاسی و اجتماعی بافت جمعیتی حاشیه شهر مشهد

مکتب تفکیک یا مکتب معارفی خراسان، نخستین بار در میانه قرن چهاردهم هجری قمری، توسط میرزا مهدی اصفهانی در حوزه های علمیه مشهد پایه ریزی گردید. شالوده این مکتب برآن است که با عرفان و فلسفه مخالفت صریح دارد و در شناخت معارف و آموزه های دینی، به جای تکیه بر روش های عقلایی، فلسفی و شهود عرفانی مرسوم، به نص قرآن، نقل اخبار از معصومین و تکیه بر احادیث و ادعیه معتبر تاکید می نمایند. بر اساس آرا برخی از متفکران مکتب تفکیک، تشکیل حکومت به عنوان یکی از اصلی ترین ملزومات حیات بشر در حفظ نظم اجتماعی، از اختیارات خاص امامان معصوم می باشد و به دلیل ضعف معارف بشری، تشکیل هرگونه حکومتی با داعیه اسلامی در عصر غیبت مشروع نبوده و تلویحا حمایت از حکومت تشکیل شده توسط آحاد جامعه نیز با تردید جدی مواجه است. از آنجا که شهر مشهد، اصلی ترین کانون فعالیت هواداران مکتب تفکیک در کشور محسوب می گردد، با تبیین مبانی فکری مکتب تفکیک در این مقاله که با روش تحلیلی ارائه شده، نقش این نحله اثرگذار اعتقادی مذهبی، بر واگرایی های سیاسی اجتماعی ساکنان حاشیه کلان شهر مشهد مورد بررسی قرار خواهد گرفت.

کلیدواژه ها:

فلسفه ، عرفان ، مکتب تفکیک ، واگرایی سیاسی