مطالعه تطبیقی چالش های زیرساختی حاشیه نشینی و فرصت های بازآفرینی در ایران و سایر کشورهای آسیایی

مقدمه: بررسی ها و ارزیابی ها بیانگر آن است که علی رغم تهیه و تصویب برنامه ها و سیاست های مناسب، رشد جمعیت مهاجر و مهاجرت های گسترده به سمت کلان شهرها و برخی شهرهای بزرگ و فقر همه جانبه در سکونتگاه های غیررسمی به عنوان چالش مطرح است. چالشی که بی تردید و با وجود مشکلات مدیریت و ساماندهی درونی در حوزه سکونتگاه های غیررسمی، سرمنشا و سرریز بیرونی در مسائل اقتصادی، درآمد، اشتغال؛ سوانح طبیعی و مداخلات انسانی در خشکسالی و ریزگرد و فرونشست، توزیع نامتوازن منابع و امکانات در سطح کشور و کنار گذاشتن برنامه ریزی منطقه ای و آمایش سرزمین در مدیریت اجرایی دارد و با گسترش فقر و نابرابری جغرافیایی در سرزمین، سرریز مشکلات بیرونی بر اثربخشی اقدامات مدیریتی درونی غلبه می نماید. هدف پژوهش: بررسی و تطبیق چالش های زیرساختی حاشیه نشینی و فرصت های بازآفرینی در ایران و سایر کشورهای آسیایی. روش شناسی تحقیق: الف-کاربردی-توسعه ای: با هدف ارائه راهکارهای عملی برای بهبود سیاست های شهری. ب-مقایسه ای: تحلیل تفاوت ها و شباهت های بین ایران و کشورهای آسیایی منتخب (هند، ترکیه، اندونزی، کره جنوبی و ویتنام). ج-چندرویکردی: ترکیب داده های کمی (آمار جمعیت، نرخ بیکاری). قلمرو جغرافیایی پژوهش: ایران و سایر کشورهای آسیایی. یافته ها و بحث: تحلیل نتایج و مطالعات نشان می دهد در حالی که در برخی کشورها با تحولات ساختاری و فناورانه به بهبود زیرساخت ها در حاشیه نشینی شهرها اقدام کرده اند، کشورهایی مانند ایران هنوز با چالش های بنیادین نظیر مدیریت منابع و سرمایه گذاری مواجه اند. نتایج: حاشیه نشینی در آسیا ریشه در ترکیبی از عوامل ساختاری (رشد جمعیت، مهاجرت)، سیاستی (ضعف حکمرانی) و فرهنگی (تبعیض) دارد و همه کشورها با کمبود زیرساخت های پایه (آب، برق، حمل ونقل) و فقر شدید در حاشیه ها مواجه اند.

کلیدواژه ها:

حاشیه نشینی ، زیر ساخت ، فرصت های بازآفرینی ، ایران ، سایر کشورهای آسیایی