ارزیابی برنامه های توانمندسازی اجتماعی در محلات حاشیه نشین تبریز

این تحقیق با عنوان «ارزیابی برنامه های توانمندسازی اجتماعی در محلات حاشیه نشین تبریز» انجام شد. تحقیق، به لحاظ ماهیت و محتوای کاری، توصیفی و از نوع ارزشیابی بود. جامعه آماری این تحقیق شامل افراد بالای ۱۵ سال ساکن در حاشیه های شهر تبریز می باشد. بر اساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵، جمعیت حاشیه نشین شهر تبریز برابر با ۲۹۳۹۵۰ نفر بود. بر اساس جدول مورگان حجم نمونه برابر ۳۸۴ نفر انتخاب شد. جهت انتخاب نمونه ها از روش نمونه گیری خوشه ای تصادفی استفاده شد. برای جمع آوری اطلاعات لازم از پرسشنامه محقق ساخته استفاده شد. پرسشنامه شامل ۵۰ گویه و بر اساس طیف لیکرت ۵ گزینه ای طراحی شده بود. اعتبار محتوای پرسشنامه با استفاده از نظرات اساتید این حوزه بررسی گردید. جهت بررسی پایایی پرسشنامه، از آلفای کرونباخ استفاده شد. پس از تعیین اعتبار و پایایی ابزار اندازه گیری، پرسشنامه ها در بین نمونه تحقیق توزیع و جمع آوری شد. محاسبات با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۱۸ انجام شد. برای بررسی نرمال بودن توزیع متغیرها از آزمون کولموگروف-اسمیرنوف و برای آزمون سوالات تحقیق از آزمون t تک نمونه ای استفاده گردید. نتایج نشان داد که میزان توانمندسازی (کالبدی، اقتصادی، اجتماعی، زیست محیطی) در سکونت گاه های غیررسمی شهر تبریز بر اساس سرمایه اجتماعی و اعتماد اجتماعی در حد متوسط می باشد. میزان توانمندسازی (کالبدی، اقتصادی، زیست محیطی) بر اساس شبکه اجتماعی پایین تر از حد متوسط می باشد. میزان توانمندسازی اجتماعی بر اساس شبکه اجتماعی در حد متوسط می باشد. میزان توانمندسازی (کالبدی، اقتصادی، اجتماعی، زیست محیطی) بر اساس مشارکت اجتماعی بالاتر از حد متوسط می باشد.

کلیدواژه ها:

سرمایه اجتماعی ، سکونت گاه غیر رسمی ، محلات حاشیه