تحلیل راهبردی توسعه زیرساخت شارژ برای برقی سازی ناوگان شهری: مطالعه موردی تاکسی های شهر تهران با رویکرد SWOT و روش ترکیبی

افزایش آلودگی هوا، وابستگی شدید به سوخت های فسیلی و فشار فزاینده بر زیرساخت های شهری، برقی سازی ناوگان حمل ونقل عمومی را به یکی از راهبردهای اصلی توسعه پایدار شهری تبدیل کرده است. در ایران، به ویژه در کلان شهر تهران، نوسازی ناوگان تاکسیرانی از طریق جایگزینی تاکسی های فرسوده با خودروهای برقی در دستور کار سیاست گذاران قرار گرفته است. با این حال، موفقیت این سیاست به طور مستقیم به آمادگی نهادی، اقتصادی و فنی زیرساخت های شارژ وابسته است. این مقاله با هدف ارزیابی وضعیت بهره برداری از ایستگاه های شارژ تاکسی های برقی در تهران و ارائه راهبردهای اجرایی، از یک روش تحقیق ترکیبی (کیفی-کمی) بهره می برد. جامعه آماری پژوهش شامل اسناد سیاستی کلان، گزارش های رسمی سازمان های مرتبط (مانند سازمان تاکسیرانی و معاونت حمل و نقل) و مطالعات علمی معتبر داخلی و بین المللی است. روش انجام آزمایش به صورت میدانی و اطلاعات محور بوده و بر ۳ روش مصاحبه، بررسی اسناد و مطالعات کتابخانه ای جامع و فرادستی و کلان و بازدیدهای فنی-مهندسی متمرکز است که مستقیما به موضوع زیرساخت شارژ و تاکسی برقی در تهران می پردازند. روش تحلیل داده ها مبتنی بر تحلیل محتوای کیفی اسناد و به کارگیری چارچوب تحلیلی SWOT برای تدوین راهبرد است. یافته های کلیدی پژوهش نشان می دهد که زیرساخت های شارژ موجود محدود، پراکنده و فاقد حکمرانی یکپارچه هستند و موفقیت برقی سازی ناوگان تاکسیرانی در گرو توسعه هدفمند این زیرساخت ها، اصلاح حکمرانی نهادی و طراحی سیاست های اقتصادی پایدار است. نتایج تحلیل SWOT در قالب خلاصه سیاست های کلان ارائه شده و راهبردهایی همچون ایجاد واحد تخصصی زیرساخت شارژ در سازمان تاکسیرانی، طراحی مدل تعرفه گذاری شفاف، و تدوین آیین نامه جامع توسعه زیرساخت را برای سیاست گذاران پیشنهاد می دهد.

کلیدواژه ها:

تاکسی برقی ، زیرساخت شارژ ، حمل ونقل شهری تهران ، سیاست گذاری حمل ونقل ، توسعه پایدار ، تحلیل SWOT