تحلیل ساختار پذیرش دوچرخه اشتراکی توسط غیرکاربران با استفاده از مدل انتخاب ترتیبی و شبیه سازی سناریوهای رفع موانع (مطالعه موردی: مشهد)

این پژوهش با هدف تحلیل ساختار پذیرش دوچرخه اشتراکی توسط غیرکاربران و ارزیابی تاثیر سیاست های رفع موانع در شهر مشهد انجام شده است. داده های مورد نیاز از طریق پیمایش آنلاین و با نمونه ای متشکل از ۲۷۲ مرد غیرکاربر سامانه «بایدو» گردآوری شد. با به کارگیری مدل انتخاب ترتیبی (پروبیت ترتیبی)، اثر ۲۰ گویه مانع بر احتمال استفاده آینده (در مقیاس پنج سطحی) برآورد گردید. یافته ها نشان می دهد که آگاهی از مشوق های مالی با ایجاد تغییر مثبت حدود ۳۰ درصدی، قوی ترین محرک پذیرش است. در مقابل، ناتوانی در حمل بار، ناایمن بودن مسیرها و عدم آشنایی با خدمات و نحوه استفاده به عنوان موانع کلیدی شناسایی شدند. شبیه سازی سناریوهای سیاستی حاکی از آن است که تمرکز همزمان بر اطلاع رسانی گسترده درباره مشوق ها، بهبود کیفیت زیرساخت (نظیر نصب سبد بار و بهسازی مسیرها) و ساده سازی فرآیند ثبت نام و پرداخت، می تواند احتمال قرارگیری افراد در سطوح بالای تمایل به استفاده (𝑃 ≥ ۴) را به طور معناداری افزایش دهد. نتایج این مطالعه چارچوبی کمی برای اولویت بندی مداخلات سیاستی در جهت افزایش نفوذ سامانه های اشتراک دوچرخه در شهرهایی با زمینه مشابه فراهم می کند.

کلیدواژه ها:

حمل ونقل پایدار ، دوچرخه اشتراکی ، پذیرش استفاده ، موانع ادراکی ، مدل انتخاب ترتیبی