ارائه مدل بهینه برداشت مکانیزه پلاک در پارکینگ های حاشیه ای (مطالعه موردی: شهر مشهد مقدس)

رویکرد موجود برداشت پارک حاشیه ای در مشهد مقدس یک رویکرد نیمه مکانیزه مبتنی بر استفاده از پارک بان های مجهز به دستگاه های کارت خوان اندرویدی است. این رویکرد مشکلاتی را به همراه داشته که مهم ترین آنها بالا بودن هزینه های بهره برداری ناشی از به کارگیری تعداد زیادی پارک بان جهت ثبت پلاک وسایل نقلیه در همه معابر پارک حاشیه ای و پایین بودن راندمان این افراد به دلیل محدودیت های جسمانی و خستگی ناشی از پیاده روی مداوم و ثبت پلاک به صورت دستی است. از طرف دیگر با توجه به تفاوت معابر مختلف از منظر ویژگی های ترافیکی و هندسی، نمی توان صرفا از یک روش برای برداشت همه معابر شهر استفاده کرد. از این رو تهیه و به کارگیری یک الگوریتم ترکیبی جهت تعیین روش برداشت مکانیزه پارک حاشیه ای در معابر مختلف مبتنی بر فناوری تشخیص پلاک (LPR)، حائز اهمیت است. لذا در این مطالعه به ارائه و تشریح مدل ترکیبی برداشت مکانیزه پارک حاشیه ای پرداخته شده و این مدل برای شهر مشهد به عنوان نمونه موردی پیاده سازی شده است. مدل پیشنهادی، مبتنی بر استفاده از ترکیب روش های امکان پذیر جهت برداشت مکانیزه شامل موتورسیکلت، دوچرخه برقی و هندهلد طراحی شده است. این مدل شامل الگوریتم امکان سنجی روش برداشت مکانیزه پارک حاشیه ای در هر یک از معابر تحت مدیریت، تعیین مسیرهای برداشت به کمک موتورسیکلت و دوچرخه و ارزیابی های مالی و اقتصادی بر اساس تحلیل منفعت هزینه است.

کلیدواژه ها:

پارکینگ حاشیه ای ، برداشت مکانیزه پلاک ، فناوری تشخیص پلاک (LPR) ، الگوریتم امکان سنجی ، تحلیل هزینه فایده