تبیین مدل های کالبدی و درآمدی در حمل ونقل انسان محور با هدف بازآفرینی فضاهای بی دفاع شهری و توسعه حمل ونقل پاک از طریق پاتوق های خورشیدی ماژولار(پارکلت) نمونه موردی: پارکلت منطقه ۳ تهران

تغییر پارادایم از شهر خودرومحور به سمت «شهر انسان محور»، نیازمند ابزارهایی است که با کمترین هزینه و زمان، بیشترین بازدهی اجتماعی و خدماتی را داشته باشند. پژوهش حاضر با هدف معرفی الگوی «پاتوق های خورشیدی ماژولار-پارکلت» به عنوان یک راهکار «شهرسازی تاکتیکی» تدوین شده است. این مطالعه با بهره گیری از ادبیات جهانی در تاکید بر انعطاف پذیری و توسعه پایدار و همچنین تاکید بر استانداردهای ایمنی ترافیک و انطباق آن با مدل های درآمدی پایدار، به تحلیل پروژه اجرا شده در تهران می پردازد. نوآوری اصلی این طرح در ایران، استفاده از فضاهای بی دفاع شهری (مانند پارکلت روی کانال آب) و تبدیل آنها به ایستگاه های تحرک پذیری خورشیدی (Solar Mobility Stations) است که مستقل از شبکه برق عمل کرده و از طریق مدل های مشارکت عمومی- خصوصی (BOT) قابلیت خودگردانی مالی دارند. مهم ترین نوآوری این پژوهش، ارائه مدل «پاتوق خورشیدی روی فضاهای بی دفاع» به عنوان زیرساخت انسان محور مستقل از شبکه برق و دارای قابلیت درآمدزایی است که پیش از این در ادبیات شهرسازی ایران به صورت نظام مند مورد بررسی قرار نگرفته است.

کلیدواژه ها:

حمل ونقل غیرموتوری ، شهرسازی تاکتیکی ، پایداری مالی ، انرژی خورشیدی ، تحرک پذیری هوشمند ، مدیریت فضاهای عمومی شهری