مدل سازی عوامل موثر بر تغییر شیوه سفر کاربران سواری شخصی در مواجهه با بسته سیاست های مدیریت تقاضای حمل ونقل: مطالعه موردی حاشیه مرکز شهر تهران

مدیریت تقاضای حمل ونقل یکی از ابزارهای اصلی سیاست گذاران شهری برای کاهش ازدحام ترافیک، مصرف انرژی و پیامدهای زیست محیطی ناشی از استفاده گسترده از سواری شخصی است. با این حال، موفقیت این سیاست ها تا حد زیادی به واکنش رفتاری کاربران و تمایل آن ها به تغییر شیوه سفر وابسته است. این پژوهش با هدف بررسی اثر بسته سیاست های مدیریت تقاضای حمل ونقل بر تمایل به تغییر شیوه سفر کاربران سواری شخصی انجام شده است. دو سیاست دفعی (قیمت گذاری ورود به محدوده و قیمت گذاری پارکینگ) و دو سیاست جذبی (کاهش زمان دسترسی و زمان سفر سیستم حمل ونقل همگانی) بررسی شدند. محدوده مطالعه، در حاشیه مرکز شهر تهران واقع شده و داده ها از طریق مصاحبه حضوری در این محدوده و در قالب آزمایش رجحان بیان شده جمع آوری گردید. در نهایت، بر اساس ۵۴۴ داده پاک سازی شده، یک مدل لوجیت برای بررسی عوامل موثر بر تغییر شیوه سفر کاربران سواری شخصی توسعه یافت. نتایج مدل نشان داد که سیاست افزایش قیمت ورود به محدوده احتمال تغییر شیوه سفر از سواری شخصی به سایر شیوه ها را افزایش می دهد و کاهش زمان دسترسی به حمل ونقل همگانی اثر معناداری برکاهش استفاده از سواری شخصی دارد. علاوه بر این، قرار داشتن فرد در گروه سنی ۳۵ تا ۵۴ سال، داشتن تحصیلات بیشتر از کارشناسی، داشتن شغل تمام وقت، بیشتر بودن مجموع ارزش خودروهای خانوار و داشتن پارکینگ اختصاصی در محل کار، احتمال تغییر شیوه سفر از سواری شخصی را کاهش می دهد. در مقابل، داشتن شغل دوم و مالکیت موتورسیکلت در خانوار، با احتمال بیشتر تغییر شیوه سفر همراه است.

کلیدواژه ها:

بسته سیاستی ، مدیریت تقاضای حمل ونقل تهران ، تغییر شیوه سفر ، مدل لوجیت