بررسی چالش های کمیسیون ایمنی راه های استان ها و راهکارهای افزایش اثرگذاری آنها

کمیسیون های ایمنی راه به عنوان نهادهای بین بخشی، نقش محوری در سیاست گذاری، هماهنگی و نظارت بر اقدامات کاهش تصادفات جاده ای در سطح استان ها ایفا می کنند. با وجود جایگاه قانونی این کمیسیون ها، شواهد تجربی حاکی از آن است که اثرگذاری آن ها در بهبود ایمنی راه ها در بسیاری از استان ها محدود بوده است. هدف این پژوهش، شناسایی چالش های اصلی کمیسیون های ایمنی راه استان ها و ارائه راهکارهایی جهت افزایش کارآمدی و اثرگذاری آن ها است. روش تحقیق مبتنی بر رویکرد توصیفی تحلیلی و مطالعه موردی کمیسیون ایمنی راه های استان کرمان بوده و داده ها از طریق تحلیل محتوای صورتجلسات، اسناد عملکردی و وظایف محول شده به دستگاه های عضو طی یک دوره چهار ساله استخراج شده اند. نتایج نشان می دهد چالش هایی نظیر غیبت مستمر برخی دستگاه های کلیدی، ضعف ضمانت اجرایی مصوبات، فقدان نظام منسجم ارزیابی عملکرد، تعدد و پراکندگی دستورکارها، از مهم ترین عوامل کاهش اثربخشی کمیسیون ایمنی راه هستند. همچنین، ارزیابی عملکرد دستگاه ها با استفاده از دو پارامتر کیفیت کار انجام شده (WQ) و پیشرفت در انجام وظایف (WP) بر اساس روش تحلیل سلسله مراتبی (AHP) به عنوان یکی از راهکارهای پیشنهاد شده برای بهبود عملکرد دستگاه ها و افزایش اثربخشی کمیسیون ها معرفی شده است. در این پژوهش، همچنین راهکارهایی شامل استقرار نظام ارزیابی عملکرد کمی دستگاه ها، هدفمند سازی دستورکار جلسات بر مبنای داده های تصادفات، تقویت نقش دبیرخانه و پیوند دادن تخصیص منابع به نتایج عملکردی پیشنهاد شده است. نتایج این مطالعه می تواند به عنوان الگویی کاربردی برای ارتقای عملکرد کمیسیون های ایمنی راه در سایر استان ها مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

کمیسیون ایمنی راه ، ایمنی جاده ای ، ارزیابی عملکرد ، مدیریت بین بخشی