ارزیابی میدانی و عملیاتی عملکرد فیلتر ذرات دیزلی (DPF) در ناوگان اتوبوسرانی شهری تهران

آلودگی هوای ناشی از منابع متحرک در کلان شهرهای ایران، به ویژه تهران، یکی از بحران های زیست محیطی و سلامت عمومی است. انتشار ذرات معلق (PM) از وسایل نقلیه دیزلی، سهم قابل توجهی در این آلودگی دارد. این پژوهش به ارزیابی میدانی و عملیاتی عملکرد سیستم های فیلتر ذرات دیزلی (DPF) نصب شده بر روی ناوگان اتوبوسرانی شهری تهران در شرایط ترافیکی و محیطی واقعی می پردازد. با جمع آوری داده های آنلاین از سنسورهای جرمی انتشار (PEMS) و پارامترهای عملیاتی شامل دمای اگزوز، اختلاف فشار (DP) و نرخ جریان جرمی، عملکرد DPF در چرخه های رانندگی شهری (شامل توقف و حرکت، و سرعت ثابت) مورد تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که در حالت عملیاتی، کارایی حذف ذرات در بارگذاری های متوسط به بالا به طور میانگین بالای ۹۵% حفظ می شود، اما نرخ احیای اجباری (Regeneration) تحت ترافیک سنگین تهران (که غالبا به دلیل دما و زمان ناکافی احیا با چالش مواجه است) منجر به افزایش موقتی انتشار و افت فشار غیرعادی در برخی دوره ها گردید. تحلیل داده های میدانی حاکی از آن است که الگوریتم های مدیریتی موجود، با توجه به پارامترهای دینامیکی ترافیک تهران، نیاز به تنظیم دقیق تری برای بهینه سازی مصرف سوخت در فرآیند احیا و حفظ طول عمر DPF دارند. این یافته ها مبنایی برای تدوین راهکارهای سیاستی هدفمند جهت ارتقاء مدیریت ناوگان و بهبود کیفیت هوای پایتخت فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

فیلتر ذرات دیزلی (DPF) ، ارزیابی میدانی ، انتشار ذرات معلق ، اتوبوس شهری ، ترافیک تهران ، مدیریت احیا