تحلیل توسعه زیرساخت شارژ ناوگان سنگین و نیمه‎سنگین برقی با رویکرد کاهش آلودگی و توسعه حمل و نقل پاک (مطالعه موردی: شهر مشهد)

با توجه به سهم قابل توجه بخش حمل ونقل در افزایش انتشار کربن، کربن زدایی حمل و نقل و زنجیره لجستیک امری حیاتی است. در این راستا، ناوگان سنگین و نیمه‎سنگین برقی به دلیل پتانسیل بالای خود در کاهش چشمگیر آلایندگی (انتشار گازهای خروجی از اگزوز) در بخش حمل و نقل بار، توجه گسترده ای را در سطح جهانی به خود اختصاص داده اند. با این وجود، فقدان زیرساخت های شارژ مناسب در کشور، مانعی اصلی بر سر راه پذیرش این ناوگان ها محسوب می شود. پژوهش حاضر رویکردی کاربردی با ملاحظه تجهیزات شارژ موجود در بازار داخلی، به مدل سازی و تحلیل سناریوهای شارژ مختلف با هدف تخصیص بهینه ظرفیت (تعیین تعداد دستگاههای شارژر مورد نیاز) جهت شارژ شبانه ناوگان سنگین و نیمه سنگین در پایانه‎ درون شهری میامی شهر مشهد می‎پردازد. از آنجاییکه هزینه سرمایه‎گذاری اولیه و مقدار دیماند موردنیاز از مهم‎ترین قیود توسعه زیرساخت‎های شارژ بشمار می‎روند، مدل پیشنهادی به دنبال یافتن استراتژی شارژی است که توازن بهینه ای میان کمینه سازی هزینه ها و کاهش بار شبکه برقرار سازد. نتایج حاصل از شبیه سازی سناریوی برقی سازی ۲۰ درصد از ناوگان ورودی به پایانه میامی نشان می دهد که سناریوی «شارژ ترتیبی مبتنی بر اتاق قدرت ۲۴۰ کیلووات» به‎عنوان کارآمدترین راهکار شناسایی می شود. در این پیکربندی، دیماند مورد نیاز برای زیرساخت شارژ کامیون ها و کامیونت های برقی به ترتیب برابر با ۳/۶۳۸ و ۹/۷۶۵ کیلووات و هزینه سرمایه گذاری نیز به ترتیب معادل ۸۷۵/۱۷۰ و ۲۲۵ میلیارد ریال برآورد شده است.

کلیدواژه ها:

حمل ونقل ، برقی‎سازی ، ناوگان سنگین و نیمهسنگین ، زیرساخت شارژ ، شارژ شبانه