ارزیابی اثر خودروهای خودران بر زمان سفر و قابلیت اطمینان جریان وسایل نقلیه شخصی و اتوبوس ها

با رشد تقاضای سفر و افزایش تراکم در شبکه های حمل ونقل شهری، بررسی نقش فناوری های نوظهور مانند وسایل نقلیه خودران مورد توجه قرار گرفته است. اگرچه در سال های اخیر تاثیر حضور خودروهای شخصی خودران بر شرایط جریان ترافیک بررسی شده، اما پیامدهای آن ها بر حمل ونقل همگانی و به ویژه اتوبوس ها کمتر بررسی شده است. در این پژوهش، با اتخاذ یک رویکرد کلان نگر، اثر حضور خودروهای خودران و اتوبوس های خودران بر زمان سفر و قابلیت اطمینان آن در یک شبکه ی حمل ونقل شهری بررسی شده است. برای این منظور، دو سناریو در شبکه ی سوفالز تحت نرخ های مختلف نفوذ خودروهای خودران و در شرایط متفاوت تقاضای سفر تعریف شد: در سناریوی نخست، اتوبوس ها به صورت معمولی و با راننده فعالیت می کنند و در سناریوی دوم، تمامی اتوبوس ها به صورت خودران و بدون راننده شبیه سازی شده اند. نتایج نشان می دهد که با افزایش نفوذ خودروهای خودران، عملکرد شبکه بهبود پیدا می کند. بیشترین کاهش زمان سفر برای خودروهای شخصی و اتوبوس ها به ترتیب ۵۰ و ۳۹ درصد بوده است. همچنین، بیشترین بهبود قابلیت اطمینان زمان سفر برای خودروهای شخصی و اتوبوس ها به ترتیب ۷۱ و ۶۶ درصد بود. این یافته ها بیانگر آن است که ترکیب خودروهای خودران و اتوبوس های خودران می تواند موجب بهبود کارایی و قابلیت اطمینان شبکه های حمل ونقل شهری شود.

کلیدواژه ها:

اتوبوس های خودران ، خودروهای خودران ، قابلیت اطمینان زمان سفر ، شبیه سازی کلان نگر