بررسی اثر پارامترهای موقعیت جغرافیایی و دسترسی به حمل ونقل همگانی بر نرخ سفرسازی کاربری های شهر تهران

تعیین سهم انواع شیوه های حمل ونقل در مطالعات حوزه برنامه ریزی حمل ونقل، یک امر ضروری است. آگاهی از این سهم ها، برای پیش بینی بار ترافیکی وسایل نقلیه شخصی و همینطور تامین تسهیلات مورد نیاز شیوه های همگانی، پیاده و دوچرخه ضروری است. در اثرسنجی ترافیکی توسعه کاربری های جدید، درک صحیح از میزان سفرهای کاربری و سهم شیوه های مختلف سفر، طراحی بهینه زیرساخت ها (مانند تعداد پارکینگ ها و دسترسی ها) را تسهیل می کند. سابقه تحقیق در این زمینه بیانگر آن است که بسته به شرایط محیطی کاربری، موقعیت جغرافیایی در شهر و چگونگی دسترسی به سیستم های حمل ونقل همگانی بر سهم وسایل شخصی در سفرهای تولید و جذب شده کاربری ها تاثیرگذار است. در این پژوهش بر اساس نتایج برداشت داده های واقعی از نمونه ها در شهر تهران، ضرایب اصلاح سهم وسایل نقلیه بر اساس موقعیت جغرافیایی در شهر و نزدیکی به ایستگاه های حمل ونقل همگانی انبوه بر (مترو و اتوبوس تندرو) تعیین شده است. نتایج نشان می دهد که سفرهای ایجاد شده در پهنه شمالی شهر به دلیل تفاوت در شرایط اجتماعی و اقتصادی، بیشتر از پهنه جنوبی و مرکزی به حمل ونقل شخصی وابسته است. همچنین در هر دو پهنه جغرافیایی مرکزی و جنوبی، نزدیکی به تسهیلات حمل ونقل همگانی انبوه بر به طور موثری باعث کاهش وابستگی به خودروی شخصی در مراجعان کاربری ها شده است. اما در پهنه شمالی شهر، پارامتر دسترسی به حمل ونقل همگانی انبوه بر تاثیری بر کاهش سهم سفر با وسایل نقلیه شخصی نداشته است.

کلیدواژه ها:

سهم شیوه های سفر ، اثر سنجی ترافیکی ، موقعیت جغرافیایی ، دسترسی به سیستم های حمل ونقل همگانی انبوه بر