نقش طراحی دوخت در حفظ و ترویج پوشاک ایرانی

پوشاک ایرانی به عنوان بخشی از میراث فرهنگی و هویتی جامعه، در طول تاریخ حامل مفاهیم اجتماعی، زیبایی شناختی و نمادین بوده است. با این حال، در شرایط معاصر و تحت تاثیر جریان های جهانی مد، این نوع پوشاک با چالش هایی در زمینه تداوم و پذیرش اجتماعی، به ویژه در میان نسل جوان، مواجه شده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش طراحی دوخت در حفظ و ترویج پوشاک ایرانی انجام شده و می کوشد نشان دهد که چگونه می توان از طریق طراحی آگاهانه و خلاقانه، میان اصالت فرهنگی و نیازهای زندگی امروز تعادل برقرار کرد. روش پژوهش از نوع بنیادی–کاربردی و توصیفی–تحلیلی است و داده ها به شیوه کتابخانه ای و اسنادی گردآوری شده اند. تحلیل کیفی متون نشان می دهد که طراحی دوخت، در صورت برخورداری از شناخت عمیق فرهنگی و توجه به کارکرد، فرم و زیبایی شناسی معاصر، می تواند به بازآفرینی پوشاک ایرانی و افزایش قابلیت استفاده آن در زندگی روزمره کمک کند. نتایج پژوهش حاکی از آن است که طراحی دوخت نه تنها ابزاری فنی، بلکه فرآیندی هویت ساز است که می تواند پوشاک ایرانی را از حالت نمادین و ایستا خارج کرده و به پدیده ای پویا و معنادار در بستر اجتماعی امروز تبدیل کند. در نهایت، پژوهش حاضر بر ضرورت توجه به طراحی دوخت به عنوان راهبردی موثر برای تداوم فرهنگی و ترویج پوشاک ایرانی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

طراحی دوخت ، پوشاک ایرانی ، هویت فرهنگی ، بازآفرینی پوشاک سنتی ، مد معاصر