نقش پردازش دیداری در اختلالات ترکیب نشانه

هدف از پژوهش حاضر، بررسی نقش مولفه های پردازش دیداری در بروز و تداوم اختلالات ترکیب نشانه در دانش آموزان پایه اول ابتدایی است. مهارت ترکیب نشانه ها به عنوان سنگ بنای سوادآموزی، فرآیندی پیچیده است که نیازمند هماهنگی دقیق میان نظام های حسی، به ویژه پردازش دیداری است. روش پژوهش حاضر از نوع توصیفی-تحلیلی است که با بررسی مبانی نظری و پیشینه پژوهشی موجود در حوزه روان شناسی تربیتی و اختلالات یادگیری تدوین شده است. یافته ها نشان می دهند که نقص در زیرساخت های پردازش دیداری شامل تمیز دیداری، حافظه دیداری و ادراک فضایی، همبستگی مستقیمی با ناتوانی در ترکیب نشانه ها و تشکیل هجاهای معنادار دارد. دانش آموزانی که در بازشناسی تفاوت های ظریف میان نشانه های مشابه دچار مشکل هستند، در فرآیند سنتز واجی و ادغام دیداری نشانه ها نیز با کندی و خطا مواجه می شوند. نتایج حاصل از این مطالعه بر ضرورت ارزیابی های زودهنگام پردازش دیداری پیش از ورود به آموزش رسمی و همچنین استفاده از مداخلات مبتنی بر تقویت ادراک دیداری در کنار آموزش های معمول تاکید دارد. بهبود مهارت های دیداری-حرکتی می تواند به عنوان یک متغیر میانجی، مسیر یادگیری ترکیب نشانه ها را هموار کرده و از بروز شکست های تحصیلی زودهنگام جلوگیری نماید.

کلیدواژه ها:

پردازش دیداری ، ترکیب نشانه ، اختلالات یادگیری ، ادراک دیداری ، پایه اول ابتدایی