مقایسه ی اثربخشی روش های آموزشی چندحسی و سنتی در بهبود خواندن و نوشتن دانش آموزان با اختلال یادگیری

هدف این پژوهش، بررسی اثربخشی یک مداخله ی آموزشی مبتنی بر رویکرد چندحسی در مقایسه با روش آموزش سنتی بر بهبود مهارت های خواندن و نوشتن در دانش آموزان دارای اختلال یادگیری بود. این پژوهش با طرح آزمایشی با دو گروه (آزمایش و کنترل) و دو زمان اندازه گیری (پیش آزمون و پس آزمون) انجام شد. نتایج تحلیل واریانس مختلط نشان داد که اثر متقابل معنادار بین گروه و زمان بر عملکرد مهارت ها وجود دارد (F(۱, ۵۸) = ۱۲.۵۵, p < ۰.۰۰۱F(۱,۵۸)=۱۲.۵۵,p<۰.۰۰۱). تحلیل های تکمیلی (Post-hoc) حاکی از آن بود که گروه آزمایش پس از مداخله، بهبود معناداری را هم در مهارت خواندن و هم در مهارت نوشتن تجربه کردند، در حالی که گروه کنترل تنها بهبود محدودی در مهارت خواندن نشان داد. این یافته ها قویا از کارایی بالاتر آموزش های چندحسی در ارتقای هم زمان مهارت های پایه ی زبانی حمایت می کند. این نتایج اهمیت گنجاندن رویکردهای جامع و چندکاناله در برنامه های آموزشی ویژه را تایید می نماید.

کلیدواژه ها:

اختلال یادگیری ، آموزش چندحسی ، مهارت خواندن ، مهارت نوشتن ، تحلیل واریانس مختلط