ساخت افعال سبک و مفهوم اشاره در افعال حرکتی و قیدهای مکان در زبان فارسی

تحقیق حاضر بر آن است تا با بررسی معانی تحت اللفظی و استعاری برخاسته از حروف اضافه جهتی و افعال حرکتی شیوه گسترش معنایی این عبارات زبانی را در زبان فارسی مورد مطالعه قرار دهد. در این پژوهش با کنکاش راجع به مفهوم زمان به عنوان بعد چهارم فضا، مفهوم اشاره و معنای سرنمون، ابتدا حوزه فضا را با بهره مندی از الگوی لوینسون و ویلکینز (۲۰۰۶) به حوزه ایستایی و پویایی تقسیم کرده و سپس معانی متعدد حروف اضافه جهت دار نظیر از به تا بالای و پایین و افعال حرکتی در زبان فارسی که تحت عنوان حوزه پویایی قرار می گیرند را در چارچوب معناشناسی شناختی و به طور خاص الگوی چندمعنایی نظام مند بررسی خواهیم نمود.

کلیدواژه ها:

گسترش معنایی ، حروف اضافه جهت دار ، افعال حرکتی ، زبان فارسی ، معناشناسی شناختی