تاثیر آموزش جرات ورزی بر مدیریت پرخاشگری فیزیکی و رفتارهای پر خطر دانش آموزان پسر متوسطه اول

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی برنامه آموزش مهارت های زندگی بر افزایش سطح تاب آوری دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شد. روش شناسی: این پژوهش از نوع شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان دوره ابتدایی بود که ۳۰ نفر به صورت تصادفی در گروه آزمایش و ۳۰ نفر در گروه کنترل جای گرفتند. ابزارهای اندازه گیری شامل پرسشنامه مهارت های زندگی و مقیاس تاب آوری بود. داده ها با استفاده از آزمون های آمار استنباطی، به ویژه تحلیل واریانس با اندازه گیری های مکرر (Repeated Measures ANOVA) و تحلیل کوواریانس (ANCOVA) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: تحلیل های آماری نشان داد که در پیش آزمون، تفاوت معناداری بین نمرات تاب آوری دو گروه وجود نداشت (p=۰.۷۸). نتایج آزمون ANCOVA حاکی از وجود اثر تعامل معنادار زمان و گروه (F(۱, ۵۷) = ۱۲.۴۵، p = ۰.۰۰۱) بود. میانگین نمرات تعدیل شده تاب آوری در گروه آزمایش (X̄adj=۷۸.۱۵) به طور معناداری بالاتر از گروه کنترل (X̄adj=۶۶.۳۰) بود. همچنین، گروه آزمایش در مولفه های حل مسئله، مدیریت هیجان و برقراری ارتباط موثر بهبود چشمگیری کسب کردند. نتیجه گیری: نتایج پژوهش دلالت بر این دارد که برنامه آموزش مهارت های زندگی یک مداخله آموزشی اثربخش برای تقویت تاب آوری در دانش آموزان دوره ابتدایی است. بنابراین، به کارگیری این برنامه ها به عنوان یک راهبرد پیشگیرانه در مدارس توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، مهارت های زندگی ، دانش آموزان دوره ابتدایی ، آموزش مبتنی بر مداخله ، روان شناسی تربیتی