بهره گیری از رسانه های نوین در آموزش ادبیات فارسی و بهبود تعامل کلاسی

این پژوهش به بررسی تاثیر به کارگیری رسانه های نوین بر تعامل کلاسی و عمق یادگیری در آموزش ادبیات فارسی پرداخته است. با استفاده از یک رویکرد ترکیبی (آمیخته)، تغییرات کمی در میزان مشارکت دانش آموزان اندازه گیری شده و داده های کیفی از طریق مصاحبه با معلمان و مشاهده کلاس درس تحلیل گردید. یافته های کمی نشان دهنده همبستگی مثبت و معناداری بین استفاده از محتوای چندرسانه ای جذاب و افزایش مشارکت دانش آموزان بود (p < ۰.۰۰۱) که با اصول نظریه خودتعیین گری در حوزه انگیزش ذاتی همسو است. نتایج کیفی همچنین تایید کرد که ابزارهای نوین، پویایی کلاس را از معلم محوری به سمت یادگیری مشارکتی سوق داده و یادگیری سازنده عمیق تر را تسهیل نموده اند، که این امر با دیدگاه ساخت گرایی اجتماعی ویگوتسکی همخوانی دارد. با این حال، اثربخشی این مداخلات منوط به وجود زیرساخت های قوی و مهارت های تخصصی معلمان در تولید محتوای دیجیتال تشخیص داده شد، که موانع موجود را مورد تاکید قرار می دهد. در نهایت، نتیجه گیری می شود که ادغام موفق فناوری مستلزم یک راهبرد جامع است که هم چارچوب های نظری آموزش و هم چالش های عملیاتی را پوشش دهد. پیشنهادهای کاربردی شامل برگزاری دوره های تخصصی تولید محتوای دیجیتال برای معلمان و پیشنهادهای پژوهشی بر انجام مطالعات طولی برای سنجش اثرات پایدار این اصلاحات متمرکز است.

کلیدواژه ها:

آموزش ادبیات فارسی ، رسانه های نوین ، تعامل کلاسی ، یادگیری مشارکتی ، رویکرد ترکیبی ، انگیزش درونی