نقش هوش مصنوعی در شناسایی و حمایت از دانش آموزان با نیازهای ویژه: تحلیلی بر فرصت ها، چالش ها و آینده

هدف این مقاله، بررسی نقش فناوری های مبتنی بر هوش مصنوعی در تحول فرآیندهای شناسایی، ارزیابی و ارائه حمایت های آموزشی شخصی سازی شده برای دانش آموزان با نیازهای ویژه (شامل طیف وسیعی از ناتوانی های یادگیری، جسمی-حرکتی، شنوایی، بینایی، و اختلالات عصبی-رشدی) می باشد. با توجه به چالش های روش های سنتی شناسایی (مانند تاخیر زمانی، ذهنیت گرایی، و کمبود منابع تخصصی) و ضرورت حرکت به سوی آموزش فراگیر و عدالت محور، هوش مصنوعی با توانایی تحلیل حجم انبوه داده های چندوجهی (مانند داده های آموزشی، رفتاری، فیزیولوژیک و گفتاری) نویدبخش ایجاد سیستم های غربالگری سریع تر، دقیق تر و عینی تر است. این پژوهش با روش تحقیق کیفی از نوع مرور نظام مند و تحلیل محتوای اسنادی پیشینه علمی فارسی و انگلیسی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد راهکارهای هوش مصنوعی در حوزه هایی چون پردازش زبان طبیعی برای تحلیل تعاملات کلامی و تشخیص اختلالات ارتباطی، بینایی کامپیوتر برای تحلیل حرکات و حالات چهره، الگوریتم های یادگیری ماشین برای تشخیص الگوهای یادگیری و پیش بینی ریسک، و سیستم های آموزشی تطبیقی برای ارائه محتوای شخصی سازی شده، کاربردهای موثری دارند. با این حال، چالش های جدی در حوزه اخلاق، حریم خصوصی، سوگیری در داده ها و الگوریتم ها، تفسیرپذیری، و نیاز به مشارکت متخصصان انسانی وجود دارد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، آموزش ویژه ، نیازهای ویژه ، شناسایی ، شخصی سازی آموزش ، یادگیری ماشین ، اخلاق در هوش مصنوعی