نقش الگوهای ارتباطی دوران کودکی بر سبک عشق ورزی در روابط بزرگسالی

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر این الگوهای ارتباطی دوران کودکی بر سبک های عشق ورزی در بزرگسالی زنان مطلقه ایرانی انجام شد. این مطالعه از نوع کمی و توصیفی - همبستگی بود و جامعه ی آماری آن ۳۷۷ زن مطلقه ۲۵ تا ۳۵ ساله در تهران بود که به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده شامل مقیاس رابطه ی والد–فرزند (CPRS-R) و پرسشنامه ی سبک های عشق ورزی هندریک و هندریک (LSI) بود. داده ها به کمک نرم افزارهای SPSS ۲۶ و AMOS ۲۴ و با روش مدل سازی معادلات ساختاری تحلیل شدند. یافته ها نشان دادند که پاسخ گویی هیجانی والدین با سبک های عشق ایثارگرانه (Agape)، دوستانه (Storge) و شورانگیز (Eros) رابطه مثبت و معنادار دارد، در حالی که کنترل والدین با عشق وابسته (Mania) رابطه منفی نشان داد. شاخص های برازش مدل SEM در سطح مطلوب قرار داشتند (CFI = ۰.۹۶۲، RMSEA = ۰.۰۴۳) و سه مولفه اصلی والدگری توانستند ۴۶ درصد از واریانس سبک های عشق ورزی بزرگسالان را تبیین کنند. به طور کلی، نتایج نشان می دهد که والدگری گرم، پاسخ گو و باثبات بذر عشق ایمن، بالغانه و ایثارگرانه را در بزرگسالی می کارد؛ در حالی که والدگری کنترل گر یا انتقادگر احتمال بروز عشق های وابسته یا اجتنابی را افزایش می دهد. این یافته ها اهمیت آموزش والدگری همدلانه و ارتقای الگوهای هیجانی سالم در خانواده های ایرانی را برجسته می کند.

کلیدواژه ها:

الگوهای ارتباطی دوران کودکی ، سبک های عشق ورزی ، پاسخ گویی هیجانی والدین ، عاطفی ، مدل سازی معادلات ساختاری