اثربخشی مداخله حیوان درمانی ترکیبی در بهبود تنظیم هیجان کودکان اوتیستیک

هدف پژوهش حاضر اثربخشی مداخله حیوان درمانی ترکیبی در بهبود تنظیم هیجان کودکان اوتیستیک شهر بوکان بود. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل در نظر گرفته شد. جامعه آماری تمامی کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم در شهر بوکان در نظر گرفته شد که از میان آن ها تعداد ۳۰ نفر (۱۷ نفر پسر و ۱۳ نفر دختر) به روش نمونه گیری در دسترس از میان کودکان با اختلال طیف اوتیسم و بر اساس ملاک های ورود انتخاب شدند و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۱۵ نفر) قرار گرفتند. ابزار مورد استفاده در پژوهش پرسشنامه تنظیم هیجان شیلدز و سیچتی (۱۹۹۵) بود. مداخله با استفاده از حیوانات (خرگوش و گربه) در ۱۵ جلسه به صورت انفرادی صورت گرفت و مجددا در ۵ جلسه پیگیری انجام شد. جهت تجزیه و تحلیل یافته ها از تحلیل کوواریانس تک متغیری با استفاده از نرم افزار آماری SPSS ۲۶ استفاده شد. سطح معناداری آزمون ها ۰.۰۵ در نظر گرفته شد. نتایج نشان داد که بر اساس شاخص های آمار توصیفی مداخله مورد نظر بر بهبود تنظیم هیجان کودک با اختلال اتیسم اثربخش بود. نتایج پژوهش حاضر نشان می دهد حیوان درمانی ترکیبی برای کودکان اوتیستیک منجر به بهبود هیجانات آن ها می شود. از این رو می توان از حیوان درمانی به عنوان یک روش درمانی در بهبود وضعیت هیجانی کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

حیوان درمانی ترکیبی ، اختلال طیف اوتیسم ، تنظیم هیجان