اثربخشی درمان شناختی – رفتاری سوگ بر بهبود راهبردهای سازگارانه تنظیم هیجان در مراقبان بیماران سرطانی

فقدان عزیزان بر اثر سرطان یکی از شدیدترین تجربیات هیجانی برای مراقبان است که ممکن است به سوگ پیچیده و اختلال در تنظیم هیجان منجر شود. از این رو، پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان شناختی–رفتاری سوگ بر بهبود راهبردهای سازگارانه تنظیم هیجان در مراقبان بیماران سرطانی انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی شامل پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری یک ماهه با گروه کنترل بود و جامعه آماری را تمامی مراقبان سوگوار بیماران سرطانی مرتبط با خیریه های استان اردبیل در سال ۱۴۰۳ و سه ماهه اول ۱۴۰۴ تشکیل می دادند که از میان آن ها، ۳۰ نفر به صورت هدفمند انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند؛ گروه آزمایش طی ۱۲ جلسه ۶۰ دقیقه ای تحت درمان شناختی–رفتاری سوگ براساس پروتکل کومیشکه–کونروپ و همکاران (۲۰۲۴)، قرار گرفت. ابزار گردآوری داده ها، پرسش نامه تنظیم شناختی هیجان گارنفسکی و کرایج (۲۰۰۶) بود و داده ها با روش تحلیل واریانس مکرر بررسی شدند. نتایج نشان داد که در گروه آزمایش، راهبردهای سازگارانه ای مانند پذیرش، ارزیابی مجدد مثبت، تمرکز مجدد بر برنامه ریزی و دیدگاه گیری پس از مداخله افزایش یافت و در پیگیری نیز پایدار ماند، درحالی که در گروه کنترل تغییری مشاهده نشد. با توجه به این یافته ها، درمان شناختی–رفتاری سوگ می تواند به عنوان مداخله ای اثربخش برای بهبود تنظیم هیجان در مراقبان بیماران سرطانی به کار گرفته شود.

کلیدواژه ها:

تنظیم هیجان ، درمان شناختی–رفتاری ، راهبردهای سازگارانه ، سوگ ، مراقبان بیماران سرطانی