پیش بینی پیشرفت تحصیلی دانشجویان بر اساس انعطاف پذیری شناختی و تحمل ابهام

پژوهش حاضر با توجه به اهمیت عوامل شناختی و هیجانی در موفقیت تحصیلی، به بررسی نقش انعطاف پذیری شناختی و تحمل ابهام در پیشرفت تحصیلی دانشجویان پرداخت. هدف این مطالعه، تبیین سهم پیش بینانه این دو سازه در عملکرد تحصیلی دانشجویان بود. این پژوهش از نوع توصیفی–همبستگی است و جامعه آماری آن را کلیه دانشجویان دانشگاه های تهران تشکیل دادند که از میان آن ها ۱۶۴ نفر به صورت در دسترس انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه انعطاف پذیری شناختی دنیس و وندروال، مقیاس تحمل ابهام چند نوع محرک مک لین و معدل تحصیلی به عنوان شاخص پیشرفت تحصیلی استفاده شد. داده ها با بهره گیری از روش های همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه تحلیل گردید. نتایج نشان داد میان انعطاف پذیری شناختی و تحمل ابهام با پیشرفت تحصیلی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد و هر دو متغیر می توانند به طور معناداری بخشی از واریانس پیشرفت تحصیلی را تبیین کنند. بر اساس این یافته ها، توانایی سازگاری شناختی و ظرفیت مواجهه با موقعیت های مبهم از عوامل اساسی در ارتقای موفقیت تحصیلی دانشجویان به شمار می روند. بنابراین، پرورش این مهارت ها می تواند در طراحی برنامه های آموزشی و مداخلات روان شناختی موثر برای بهبود عملکرد تحصیلی نقش کلیدی داشته باشد.

کلیدواژه ها:

انعطاف پذیری شناختی ، تحمل ابهام ، پیشرفت تحصیلی ، دانشجویان