نقش تروماهای اولیه کودکی دختران در مشکلات بین فردی آنان

روابط بین فردی یکی از ارکان اساسی سلامت روان است که کیفیت آن تحت تاثیر تجارب اولیه زندگی شکل می گیرد. پژوهش های پیشین نشان داده اند که رویدادهای منفی دوران کودکی می توانند الگوهای ارتباطی فرد را در بزرگسالی مختل کنند. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش تروماهای اولیه کودکی در مشکلات بین فردی دختران دانشجو بود. طرح پژوهش رابطه ای از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان دختر دانشگاه لرستان در سال۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود که از میان آن ها ۴۰۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای نسبتی انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه ترومای کودکی (CTQ؛ برنستاین و همکاران، ۲۰۰۳) و پرسشنامه مشکلات بین فردی (IIP-۳۲؛ بارخام، هاردی و استارتاپ، ۱۹۹۶) استفاده شد. داده ها با نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل گردید. نتایج نشان داد تروماهای اولیه کودکی توان پیش بینی مشکلات بین فردی را دارند؛ به گونه ای که دانشجویان دارای تجارب آسیب زای کودکی، مشکلات بین فردی بیشتری را گزارش کردند. این یافته ها اهمیت توجه به مداخلات پیشگیرانه و درمانی برای کاهش اثرات طولانی مدت تروماهای کودکی را نشان می دهد.

کلیدواژه ها:

تروماهای اولیه کودکی ، مشکلات بین فردی ، دختران