تاویل هدایت در نظام معنایی آیه «هدی للمتقین»

این پژوهش در پی بررسی و تحلیل نظریه های تفسیری-تاویلی مرتبط با عبارت «هدی للمتقین» در قرآن کریم، با تمرکز بر دیدگاه های شیعی و استخراج ابعاد مختلف معنایی هدایت و ارتباط آن با مفاهیمی چون اهل بیت (ع)، فطرت، شریعت و ولایت مطلقه است. روش تحقیق با رویکردی کیفی و تحلیلی-تفسیرگرایانه انجام شده است. داده ها از طریق بررسی تفاسیر شیعی معتبر و آثار مرتبط با حکمت و عرفان تشیع گردآوری شده و با استفاده از روش تحلیل محتوا، موردبررسی و تفسیر قرارگرفته اند. یافته های این تحقیق نشان می دهد که در تفسیر «هدی للمتقین»، هدایت صرفا به معنای آگاهی ذهنی نیست، بلکه پیوندی وجودی با اهل بیت (ع)، توفیقی برای حفظ فطرت و دوری از شبهات ایمانی، پیوندی معنوی با انتخاب الهی، فرآیندی از فطرت تا شریعت، وحدت راه و مقصد، و درنهایت سفری از الصدر تا الولایه المطلقه تلقی می شود. همچنین، هدایت قرآن کریم به عنوان یک وجودی موثر از دلالت ذهنی تا تحقق وجودی بررسی شده است. نظریه های تاویلی در تفسیر «هدی للمتقین» ابعاد عمیق و گسترده ای از هدایت الهی را آشکار می سازد و نشان می دهد که هدایت، فراتر از آگاهی و دانش، یک فرآیند تکاملی و معنوی است که مومن را به سوی کمال و قرب الهی سوق می دهد.

کلیدواژه ها:

هدایت ، تفسیر قرآن ، اهل بیت (ع) ، تفسیر شیعی ، نظریه تاویلی