تحلیل نقش فناوری های شهری نوین در بهبود کیفیت زندگی و سلامت شهروندان شهر تبریز با تاکید بر گروه های کم توان

رشد فزاینده فناوری های نوین شهری، زمینه ساز شکل گیری نسل تازه ای از شهرهای هوشمند شده است که هدف آن ها ارتقای زیست پذیری، سلامت و کیفیت زندگی تمامی اقشار جامعه به ویژه گروه های کم توان است. هدف این پژوهش، تحلیل نقش فناوری های شهری نوین در بهبود کیفیت زندگی و سلامت ساکنان شهر تبریز با تمرکز بر شهروندان دارای محدودیت جسمی و حرکتی است. پژوهش حاضر با رویکرد آمیخته(کیفی و کمی) انجام شد. در بخش کیفی، داده ها از طریق مصاحبه عمیق با ۱۰ نفر از متخصصان حوزه شهر هوشمند، برنامه ریزی شهری، شهرسازی و بهزیستی گردآوری شد و در بخش کمی، اطلاعات حاصل از ۳۸۳ خانوار دارای فرد کم توان در شهر تبریز از طریق پرسشنامه مورد تحلیل قرار گرفت. داده ها با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری و نرم افزار SmartPLS تحلیل شدند. پایایی ابزار با مقدار آلفای کرونباخ بیش از ۷۰/۰ و روایی همگرا و واگرا تایید شد. یافته ها نشان داد فناوری های شهری نوین بیشترین اثر را بر بهبود سلامت و رفاه عمومی با ضریب مسیر ۷۲/۰ و کمترین اثر را بر اطلاعات فراگیر با ضریب ۶۰/۰ دارند. همچنین، فناوری های هوشمند در تبریز باعث افزایش رضایت از زندگی، ارتقای دسترس پذیری فیزیکی، بهبود احساس امنیت اجتماعی و تقویت مشارکت شهروندی در میان گروه های کم توان شده اند. در نتیجه، تحقق شهر هوشمند در تبریز تنها زمانی معنا می یابد که فناوری در خدمت بهبود کیفیت زندگی، عدالت اجتماعی و سلامت همگانی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

کیفیت زندگی ، سلامت شهروندان ، فناوری های شهری نوین ، گروه های کم توان ، تبریز