تعیین نسبت بهینه اختلاط آب چاه و پساب شهری برای بیشینه سازی عملکرد ذرت علوفه ای با استفاده از الگوریتم ژنتیک
محل انتشار: فصلنامه پژوهش آب در کشاورزی، دوره: 39، شماره: 4
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 73
فایل این مقاله در 21 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_WRA-39-4_001
تاریخ نمایه سازی: 5 خرداد 1405
چکیده مقاله:
این پژوهش با هدف تعیین ترکیب بهینه پارامترهای کیفی آب برای حداکثرسازی عملکرد ذرت علوفهای با استفاده از الگوریتم ژنتیک انجام شد. در این مطالعه، تعداد ۴۵ داده عملکرد ذرت علوفهای حاصل از پنج تیمار در سه تکرار طی سه سال زراعی در استان مازندران جمع آوری گردید. پارامترهای کیفی آب شامل: هدایت الکتریکی (EC)، سدیم (Na+)، کلسیم (Ca۲+)، منیزیم (Mg۲+) و نسبت جذب سدیم (SAR) اندازه گیری شد. پس از توسعه سه مدل رگرسیونی مختلف، مدل تعاملات به عنوان مدل برتر با ضریب تعیین تعدیل شده ۰/۹۹ انتخاب گردید. بهینه سازی پارامترها با استفاده از الگوریتم ژنتیک با جمعیت اولیه ۵۰ کروموزوم انجام شد. نتایج بهینه سازی نشان داد که ترکیب بهینه پارامترها شامل هدایت الکتریکی dSm-۱ ۱/۱۸، سدیم میلی اکوالانت در لیتر ۱/۶۵، نسبت جذب سدیم ۱/۰۴، کلسیم میلی اکوالانت در لیتر ۲/۸۶ و منیزیم میلی اکوالانت در لیتر ۴۱/۶۰ می باشد. نتایج نشان داد که بین تیمار ۷۵% پساب شهری تصفیهشده و ۱۰۰%پساب شهری تصفیهشده منطقه ای بهینه وجود دارد که با تنظیم دقیق تر نسبت های یونی می توان به آن دست یافت. این ترکیب بهینه منجر به عملکرد پیش بینی شده ۹/۲۶ تن در هکتار گردید که این امر سبب بهبود ۱۰% نسبت به عملکرد بهترین تیمار موجود و۳/۲۷% نسبت به میانگین عملکرد ذرت علوفهای شد. بررسی نتایج نشان داد که مدل توسعه یافته از دقت پیش بینی بسیار بالایی برخوردار بوده و الگوریتم ژنتیک ابزار کارآمدی برای بهینه سازی چندپارامتری کیفیت آب آبیاری است. این رویکرد می تواند در مدیریت عملیاتی مزارع ذرت برای دستیابی به عملکرد بهینه مورد استفاده قرار گیرد.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
نرجس شاکری پرکوهی
دانشجوی کارشناسی ارشد آبیاری و زهکشی، گروه مهندسی آب، دانشکده مهندسی زراعی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی، ساری، ایران.
محمد میرناصری
استادیار، گروه مهندسی آب، دانشکده مهندسی زراعی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی، ساری، ایران.
مجتبی خوش روش
دانشیار، گروه مهندسی آب، دانشکده مهندسی زراعی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی، ساری، ایران.
رضا دلیر حسن نیا
دانشیار، گروه مهندسی آب، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز ایران.
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :
