واکاوی مبانی فلسفی ارزشیابی عملکردی: از رویکرد ابزارگرایانه تا نگاه کمال گرایانه

ارزشیابی عملکردی در سازمان ها و نظام های آموزشی، فراتر از یک تکنیک مدیریتی، ریشه در لایه های عمیق فلسفی دارد که تعیین کننده مسیر رشد و تعالی منابع انسانی است. هدف این پژوهش، تبیین فلسفه ارزشیابی عملکردی و شناسایی پارادایم های حاکم بر آن است. در این مقاله، با نگاهی به مکاتب پراگماتیسم، هستی شناسی و انسان گرایی، ماهیت سنجش رفتار انسان در محیط های حرفه ای بررسی می شود. ارزشیابی نه تنها به عنوان ابزاری برای سنجش بهره وری، بلکه به عنوان بستری برای «شدن» و بازاندیشی در هویت فردی و سازمانی تلقی می گردد. نتایج نشان می دهد که گذار از نگاه سنتی (پوزیتیویستی) به نگاهی کیفی و توسعه مدار (پدیدارشناسانه)، ضرورت تمدن سازمانی معاصر است. توجه به کرامت انسانی و عدالت توزیعی در فرآیند سنجش، از ارکان اصلی فلسفه مدرن ارزشیابی محسوب می شود