نقش هوش مصنوعی در کاهش پیامدهای تربیت ناقص خانواده بر رشد آموزشی و روانی دانش آموزان

خانواده به عنوان نخستین نهاد اجتماعی نقش بنیادینی در شکل گیری ابعاد شناختی، عاطفی و رفتاری دانش آموزان ایفا می کند. ضعف در کارکردهای تربیتی خانواده که از آن با عنوان «تربیت ناقص خانواده» یاد می شود، می تواند پیامدهای منفی متعددی از جمله افت تحصیلی، مشکلات رفتاری، کاهش مهارت های اجتماعی و آسیب های روان شناختی را به دنبال داشته باشد. در سال های اخیر، پیشرفت های حوزه هوش مصنوعی ظرفیت های نوینی را برای جبران بخشی از این پیامدها در نظام آموزشی فراهم کرده است. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی تحلیلی و با اتکا به منابع معتبر نمایه شده در پایگاه ISI به بررسی نقش هوش مصنوعی در کاهش آثار منفی تربیت ناقص خانواده بر دانش آموزان می پردازد. یافته ها نشان می دهد که هوش مصنوعی از طریق یادگیری شخصی سازی شده، حمایت روانی-هیجانی، آموزش مهارت های زندگی و شناسایی زودهنگام مشکلات تحصیلی و رفتاری می تواند نقش مکمل و موثری در ارتقای رشد همه جانبه دانش آموزان ایفا کند. با این حال، بهره گیری اثربخش از این فناوری مستلزم رعایت اصول اخلاقی، حفظ حریم خصوصی و نظارت انسانی مستمر است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، تربیت ناقص خانواده ، دانش آموزان ، آموزش هوشمند ، سلامت روان