تربیت دیجیتال والدین ضرورت همکاری خانه و مدرسه

پژوهش حاضر با هدف بررسی ضرورت همکاری خانه و مدرسه در تربیت دیجیتال والدین انجام شد. این مطالعه از نوع کاربردی و با روش توصیفی-پیمایشی بود. جامعه آماری شامل والدین دانش آموزان ابتدایی شهر مرند در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود. با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چند مرحله ای پس از انتخاب تصادفی مناطق و مدارس، تعداد ۱۲۰ نفر به عنوان نمونه در نظر گرفته شدند که نهایتا ۸۰ پرسشنامه محقق ساخته قابل تحلیل جمع آوری گردید. این روش نمونه گیری برای صرفه جویی در هزینه و زمان و افزایش قابلیت تعمیم نتایج انتخاب شد. روایی ابزار توسط متخصصان و پایایی آن با آلفای کرونباخ تایید شد. داده ها با نرم افزار SPSS و با بهره گیری از آمار توصیفی میانگین و انحراف معیار و آمار استنباطی آزمون تی تک نمونه ای و همبستگی پیرسون در سطح معناداری ۰.۰۵ تحلیل شدند. یافته ها نشان داد سطح همکاری خانه و مدرسه در حد متوسط به پایین است و بین این متغیر و سطح تربیت دیجیتال والدین رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین وضعیت تربیت دیجیتال والدین به طور معناداری پایین تر از حد مطلوب ارزیابی شد. در نتیجه تقویت همکاری از طریق راهکارهایی مانند برگزاری کارگاه های مشترک، ایجاد پلتفرم های تعاملی و طراحی برنامه های راهبردی مشترک برای ارتقای تربیت دیجیتال والدین و در نهایت بهبود امنیت و بهره وری فرزندان در فضای مجازی ضروری تشخیص داده شد.

کلیدواژه ها:

تربیت دیجیتال ، والدین ، همکاری خانه مدرسه