بکارگیری هوش مصنوعی به عنوان دستیار معلم و نقش آن در تعاملات کلاسی

این پژوهش به کاوش در ابعاد کارکردی هوش مصنوعی در نظام آموزشی به ویژه در نقش دستیار معلم و تاثیرات آن بر بهبود فرایندهای یادگیری دانش آموزان پرداخته است. با بهره گیری از روش مرور نظام مند ادبیات، کیفی قابلیت های هوش مصنوعی در چهار حوزه اصلی مورد تحلیل قرار گرفت: شخصی سازی محتوا از طریق سیستم های تطبیقی، بهینه سازی ارزیابی (شامل تصحیح خودکار و بازخورد سریع)، بهبود مدیریت کلاس و توسعه حرفه ای معلم. نتایج نشان داد که هوش مصنوعی فراتر از یک ابزار کمکی، به عنوان یک سیستم شناختی-اجرایی کارایی معلم را از طریق خودکارسازی وظایف تکراری و تحلیل عمیق داده های آموزشی افزایش می دهد. این هم افزایی میان معلم و هوش مصنوعی، پتانسیل تحول آفرینی در توسعه مهارت های فراشناختی و یادگیری خودراهبر دانش آموزان را داراست. با این حال اثر بخشی نهایی منوط به مدیریت ریسک های اخلاقی و ارتقاء شایستگی های دیجیتال معلمان است. این مطالعه چارچوبی برای ادغام مسئولانه هوش مصنوعی در فرایندهای آموزشی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، دستیار ، معلم ، یادگیری خودراهبر ، ارزیابی هوشمند ، شخصی سازی آموزش ، اثربخشی تدریس