از بوم تا کد: نوآوری در آموزش مهارتی هنر در عصر هوش مصنوعی با رویکردی نشانه معناشناختی

تحولات فناورانه در دهه های اخیر به ویژه گسترش هوش مصنوعی ساختارهای سنتی آموزش را با دگرگونی های بنیادین مواجه کرده است. آموزش مهارتی هنر که ماهیتی تجربی، خلاقانه و معنا محور دارد بیش از سایر حوزه ها در معرض این تحولات قرار گرفته است. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش هوش مصنوعی در نوآوری آموزشی مهارتی هنر به تحلیل نشانه معناشناختی تعامل میان خلاقیت انسانی و منطق الگوریتمی می پردازد. این مطالعه با رویکرد کیفی - تحلیلی و بر پایه مطالعات کتابخانه ای و تحلیل نمونه های منتخب از پلتفرم های هوش مصنوعی در طراحی و آموزش هنر انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که هوش مصنوعی صرفا ابزاری فناورانه نیست بلکه به عنوان یک نظام نشانه ای و پیرامتنی در شکل دهی معنا، تجربه یادگیری و هویت هنرجویان نقش فعال ایفا می کند. نتایج پژوهش حاکی از آن است که بهره گیری آگاهانه و تربیت محور از هوش مصنوعی می تواند موجب ارتقای کیفیت آموزش مهارتی هنر، تقویت تفکر خلاق و توسعه مهارت های بین رشته ای شود مشروط بر آنکه جایگاه تجربه انسانی و هدایت معلم حفظ گردد. این مقاله در پایان چارچوبی مفهومی برای استفاده مسئولانه و انسان محور از هوش مصنوعی در آموزش هنر پیشنهاد می کند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، آموزش مهارتی ، آموزش هنر ، نشانه معناشناسی ، نوآوری آموزشی ، پیرامتن دیجیتال