بررسی نگرش معلمان نسبت به استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی در فرایند تدریس و ارزشیابی

هدف پژوهش حاضر بررسی نگرش معلمان نسبت به کاربرد ابزارهای هوش مصنوعی در فرایند تدریس و ارزشیابی آموزشی بود. این مطالعه به روش پیمایشی و با استفاده از پرسشنامه محقق ساخته در میان ۳۰۰ معلم دوره ابتدایی و متوسطه استان تهران انجام شد. داده ها با استفاده از آزمون های آماری توصیفی و استنباطی (t مستقل، ANOVA، همبستگی پیرسون) تحلیل گردید. نتایج نشان داد که میانگین نگرش معلمان نسبت به کاربرد هوش مصنوعی در تدریس برابر با ۳.۸۷ و در ارزشیابی برابر با ۳.۴۲ بود. معلمان جوان تر با سابقه تدریس کمتر، دارای تحصیلات بالاتر و فعال در رشته های علوم پایه و ریاضی نگرش مثبت تری نسبت به کاربرد هوش مصنوعی داشتند. در حوزه تدریس بیشترین توافق مربوط به نقش مکمل هوش مصنوعی در شخصی سازی یادگیری و کاهش بار کاری بود. در حوزه ارزشیابی نگرش ها محتاطانه تر بود و بر ضرورت نظارت انسانی و حفظ قضاوت حرفه ای تاکید شد. مهم ترین موانع استفاده از هوش مصنوعی شامل کمبود آموزش تخصصی، نبود زیرساخت های فناورانه و دغدغه های اخلاقی بود. در مقابل حمایت نهادی، تجربه موفق، همکاران و دسترسی به منابع یادگیری آنلاین به عنوان عوامل تسهیل گر شناسایی شدند. یافته ها نشان می دهد که پذیرش هوش مصنوعی در آموزش نیازمند توجه هم زمان به عوامل فردی، زمینه ای و نهادی است. بر این اساس طراحی دوره های توانمندسازی، توسعه پلتفرم های بومی و تدوین چارچوب های اخلاقی می تواند زمینه ساز ادغام موثر هوش مصنوعی در نظام آموزشی باشد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، نگرش ، معلمان ، تدریس ، ارزشیابی ، آموزش و پرورش ، فناوری آموزشی