بررسی رابطه فراشناخت و خودکارآمدی با سلامت روان دانش آموزان متوسطه اول

هدف این پژوهش بررسی رابطه بین فراشناخت و خودکارآمدی با سلامت روان در دانش آموزان متوسطه اول شهرستان گنبد کاووس بود. این پژوهش از نوع توصیفی- همبستگی است. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان متوسطه اول شهرستان گنبد کاووس در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود که از میان آنها تعداد ۵۱۴ نفر (۲۰۲ دختر و ۳۱۲ پسر) به روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه های سلامت روان (GHQ-۲۸)، خودکارآمدی (GSE) و فراشناخت (MCQ-۳۰) استفاده شد. نتایج تحلیل همبستگی پیرسون نشان داد که بین فراشناخت و سلامت روان رابطه معکوس و معناداری وجود دارد (r = -۰.۲۹۹، p < ۰.۰۱). همچنین بین خودکارآمدی و سلامت روان نیز رابطه مستقیم و معناداری مشاهده شد (r = ۰.۲۲۸، p < ۰.۰۱). این یافته ها نشان می دهد که با تقویت باورهای خودکارآمدی و بهبود فرآیندهای فراشناختی (کاهش باورهای منفی فراشناختی)، می توان به ارتقاء سلامت روان دانش آموزان کمک کرد.

کلیدواژه ها:

فراشناخت ، خودکارآمدی ، سلامت روان ، دانش آموزان متوسطه اول