رابطه بین تجارب منفی دوران کودکی و تاب آوری با میانجی گری دلبستگی به همسر در تعارضات زناشویی

مقدمه: تجارب آسیب زا و منفی در کودکی می توانند کیفیت رابطه زناشویی را تحت تاثیر قرار داده و باعث کاهش تاب آوری در مقابل فشارهای زندگی مشترک شوند. دلبستگی به همسر به عنوان یک عامل میانجی می تواند ارتباط بین این تجارب دوران کودکی و توانمندی زوجین در مدیریت تعارضات را توضیح دهد و نقش مهمی در پایداری و بهبود روابط زناشویی ایفا کند. هدف: لذا پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین تجارب منفی دوران کودکی و تاب آوری با میانجی گری دلبستگی به همسر در تعارضات زناشویی انجام گرفت. این پژوهش از نوع همبستگی است. جامعه آماری این تحقیق شامل کلیه زوجین دارای تعارض زناشویی مراجعه کننده به مراکز مشاوره در شهرستان تربت حیدریه در سال ۱۴۰۳ می باشد. روش کار: بر اساس جدول مورگان و کریجسی تعداد ۱۵۲ نفر به روش نمونه گیری در دسترس به عنوان نمونه انتخاب گردیدند. داده های بدست آمده از پرسشنامه های تجارب منفی دوران کودکی ون درهات (۱۹۹۹)، تاب آوری کانر و دیویدسون (۲۰۰۳)، سبک های دلبستگی هازن و شاور (۱۹۸۷) و تعارضات زناشویی سلیمانی (۱۳۹۲) با استفاده از آزمون سوبل و رگرسیون و با استفاده از نرم افزار آماری SPSS-۲۲ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: نتایج پژوهش نشان داد که سبک های دلبستگی به همسر (ایمن، اجتنابی و دوسوگرا) رابطه بین تجارب منفی دوران کودکی و تاب آوری را در زوجین دارای تعارضات زناشویی میانجی گری می کند. نتیجه گیری: بنابراین سبک های دلبستگی به همسر، مسیر رابطه بین خاطرات منفی کودکی و تاب آوری زوجین را شکل می دهند و به این ترتیب بر تعارضات زناشویی تاثیر مستقیم و غیر مستقیم دارند. شناخت و تقویت سبک دلبستگی ایمن و افزایش تاب آوری می تواند نقطه آغاز مهمی در مداخلات روانشناختی برای کاهش تعارضات زناشویی باشد.

کلیدواژه ها:

تجارب منفی دوران کودکی ، تاب آوری ، دلبستگی به همسر ، تعارضات زناشویی