تاثیر تناسب فرد-سازمان بر عملکرد در محیط کار هیبرید بررسی نقش میانجی تعلق سازمانی و نقش تعدیل گر رهبری اخلاقی

هدف این مقاله ارائه یک چارچوب مفهومی یکپارچه و پویا برای درک سازه تناسب فرد سازمان در محیط های کاری پیچیده و هیبرید کنونی است. این مقاله استدلال می کند که رابطه سنتی و ایستای تناسب با نتایج سازمانی اکنون توسط متغیرهای روان شناختی-اجتماعی عمیق تری مانند تعلق خاطر سازمانی واسطه گری می شود و نقش رهبری اخلاقی به عنوان یک عامل تقویت کننده و بسترساز، حیاتی است. این مقاله با اتخاذ یک رویکرد مروری تلفیقی، یافته های کلیدی را از ۳۰ مقاله معتبر (۲۰۲۰ به بعد) در زمینه های تناسب فرد سازمان، رهبری روان شناسی مثبت گرا و مدیریت منابع انسانی استخراج و ترکیب می کند. با نقد پارادایم سنتی، یک مدل مفهومی جدید ارائه می شود که در آن پویایی های محیط کار مدرن به عنوان بستر اصلی در نظر گرفته شده اند. یافته های ما نشان می دهد که درک کارکنان از تناسب به طور مستقیم و قوی تری از طریق حس تعلق خاطر سازمانی که خود حاصل تناسب است به نتایجی مانند رفتار نوآورانه، عملکرد و رفاه روانی منجر می شود. همچنین رهبری اخلاقی نه تنها این رابطه را تقویت می کند، بلکه با ایجاد فضای امن روانی، اساس شکل گیری و تداوم حس تعلق را در کارکنان فراهم می سازد، به ویژه در محیط های کاری پراکنده و هیبرید. ارزش اصلی این مقاله در ارائه مدلی یکپارچه است که تعلق خاطر سازمانی را به عنوان مکانیسم واسطه ای کلیدی بین تناسب و نتایج معرفی می کند، نقش محوری و دوگانه رهبری اخلاقی را هم به عنوان یک تعدیل گر و هم به عنوان یک پیش نیاز برای شکل گیری تناسب پویا برجسته می سازد و مفهوم تناسب را از یک حالت ایستا به یک فرآیند پویا و مستمر ارتقا می دهد.

کلیدواژه ها:

تناسب فرد سازمان ، تعلق خاطر سازمانی ، رهبری اخلاقی ، محیط کار هیبرید ، کار پویا ، مدل مفهومی