اثربخشی آموزش بازی درمانی بر مهارت های ارتباطی و رفتارهای پرخطر در نوجوانان شهر نجف آباد

هدف اصلی پژوهش اثربخشی آموزش بازی درمانی بر مهارت های ارتباطی و رفتارهای پرخطر در نوجوانان شهر نجف آباد می باشد. روش پژوهش از نوع کمی است، روش پژوهش از لحاظ هدف از نوع پژوهش کاربردی و به لحاظ زمان اجرا و منطق اجرا به ترتیب مقطعی و استقرایی است. روش پژوهش از دسته پژوهش های نیمه آزمایشی است. جامعه آماری پژوهش حاضر نوجوانان شهر نجف آباد بودند که در زمینه رفتارهای پرخطر دچار مشکل بودند و در نهایت تعداد ۳۰ نفر از آنها به عنوان نمونه و به روش نمونه گیری دردسترس که به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) جایگزین به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه مهارت های ارتباطی بارتون (۱۹۹۰) و پرسشنامه رفتارهای پرخطر زاده محمدی، احمدآبادی و حیدری (۱۳۹۰) بودند. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آمار استنباطی شامل: آزمون های شاپیرو- ویلکز و استفاده از پیش آزمون و پس آزمون با استفاده از رگرسیون و تحلیل کواریانس با استفاده از نرم افزار آماری Spss ۲۲ انجام شده است. یافته های حاصل از فرضیه های پژوهش حاکی از آن بود که آموزش بازی درمانی بر مهارت های ارتباطی و رفتارهای پرخطر در نوجوانان شهر نجف آباد تاثیر معناداری دارد. همچنین نتایج نشان داد آموزش بازی درمانی بر مهارت های ارتباطی در نوجوانان شهر نجف آباد تاثیر معناداری دارد و آموزش بازی درمانی بر رفتارهای پرخطر در نوجوانان شهر نجف آباد تاثیر معناداری داشت.

کلیدواژه ها:

بازی درمانی ، مهارت های ارتباطی ، رفتارهای پرخطر