تحلیل تاثیر اندازه و مورفولوژی نانوذرات سیلیکای مزوحفره ای بر بارگذاری و رهایش کنترل شده آنتی بیوتیک ناراسین و ارزیابی زیست سازگاری سامانه

نانوساختارهای سیلیکای مزوحفره ای به دلیل سطح ویژه بالا، حجم تخلخل قابل تنظیم و امکان اصلاح سطح، یکی از کارآمدترین حامل ها در سامانه های رهایش کنترل شده دارو محسوب می شوند. با این حال، اندازه و مورفولوژی نانوذرات نقش تعیین کننده ای در ظرفیت بارگذاری و سینتیک رهایش دارو به ویژه در ترکیبات کم حلالیت مانند ناراسین دارند. این مطالعه یک مرور تحلیلی است که در آن اثر اندازه ذرات (کمتر از ۱۰۰ تا حدود ۲۰۰ نانومتر) و اشکال مختلف شامل کروی، میله ای و فیبری در سه گروه اصلی نانوساختارهای سیلیکایی (MCM-۴۱، SBA-۱۵ و MSNs) بررسی و مقایسه شده است. یافته های حاصل از مطالعات منتشرشده نشان می دهد که ذرات بسیار کوچک با وجود نفوذپذیری مناسب، مستعد رهایش اولیه انفجاری اند؛ در حالی که ذرات میان مقیاس (۱۰۰–۱۵۰ نانومتر) و ساختارهای میله ای با نظم مزوحفره ای، رهایش تدریجی تر و ظرفیت بارگذاری بالاتری برای ناراسین فراهم می کنند. ارزیابی های زیست سازگاری نیز نشان می دهد که نانوساختارهای SBA-۱۵ و MSNs پس از اصلاح سطحی، کم سمیت بوده و برای کاربردهای پوستی و ترمیم زخم مناسب اند. در مجموع، نتایج بر ضرورت انتخاب مهندسی شده اندازه و مورفولوژی نانوذرات سیلیکایی برای دستیابی به رهایش پایدار، افزایش اثربخشی و کاهش عوارض جانبی ناراسین تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

نانوذرات سیلیکای مزوحفره ای ، MSNs ، SBA-۱۵ ، MCM-۴۱ ، رهایش کنترل شده دارو ، ناراسین (سالینومایسین) ، اندازه و مورفولوژی نانوذرات ، زیست سازگاری آنها