عملکرد نمای سبز در کاهش CO۲ در محیط های شهری

رشد شتابان شهرنشینی و اتکای بخش ساختمان به سوخت های فسیلی، کاهش انتشار دی اکسیدکربن را به یکی از محورهای اصلی سیاست های توسعه پایدار بدل ساخته است. در این راستا، سیستم های نمای سبز (Vertical Greening Systems – VGS) به عنوان راهکاری نوین، از طریق جذب مستقیم CO₂ و کاهش غیرمستقیم آن ناشی از صرفه جویی انرژی، اهمیت فزاینده ای یافته اند. هدف پژوهش حاضر، تحلیل کارکردهای VGS در مقیاس ساختمان و ارائه چارچوبی کمی برای سنجش و بهینه سازی آن در شرایط اقلیمی گوناگون است. روش تحقیق مبتنی بر مرور نظام مند منابع، تحلیل مکانیزم های جذب و صرفه جویی، بر پایه مدل سازی با نرم افزارهای Energypluse و ENVI-met، ارزیابی توده گیاهی و پایش میدانی با سنسورهای CO₂ می باشد. یافته ها نشان می دهد که بسته به گونه گیاهی، نوع سامانه و شرایط نگهداری، VGS قادر است سالانه بین ۹۰ تا ۲۶۶۳ کیلوگرم CO₂ جذب کرده و مصرف انرژی سرمایشی را تا ۲۳ درصد کاهش دهد. با وجود مزایا، چالش هایی نظیر کربن نهان مصالح، نیاز آبی و هزینه های اولیه مطرح است که با طراحی مدولار سبک، بهره گیری از مصالح پایدار و سامانه های هوشمند آبیاری قابل کنترل هستند. نتایج این پژوهش ضرورت ادغام نمای سبز در راهبردهای مدیریت کربن، ارزیابی چرخه عمر و تحلیل اقتصادی از مراحل اولیه طراحی را برجسته می سازد.

کلیدواژه ها:

نمای سبز ، دی اکسیدکربن ، صرفه جویی انرژی ، چرخه عمر ، بهینه سازی اقلیمی