ارزیابی زیست پذیری محلات شهر شهرضا از منظر بازآفرینی شهری

زیست پذیری شهری یکی از مفاهیم کلیدی در برنامه ریزی شهری است که به ارزیابی کیفیت زندگی و رفاه ساکنان شهرها در ابعاد مختلف می پردازد. این تحقیق به ارزیابی زیست پذیری محلات فرسوده شهر شهرضا از منظر بازآفرینی شهری می پردازد. پژوهش حاضر با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی و رویکرد ترکیبی کمی و کیفی و با بهره گیری از پرسشنامه ها، مصاحبه های عمیق با کارشناسان شهری و تحلیل داده های ثانویه، وضعیت زیست پذیری محلات فرسوده شهر شهرضا را بررسی می کند. ابعاد اقتصادی، اجتماعی، زیست محیطی، کالبدی و مدیریتی به عنوان شاخص های اصلی در این تحقیق مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج تحقیق نشان داد که محلات فرسوده شهرضا در تمامی ابعاد ارزیابی اقتصادی، اجتماعی، کالبدی و مدیریتی وضعیت نامطلوبی دارند و نیاز به برنامه ریزی دقیق و بهبود در این زمینه ها برای ارتقای کیفیت زندگی و زیست پذیری در این مناطق احساس می شود. این پژوهش بر لزوم بهره گیری از سیاست های بازآفرینی شهری به منظور بهبود وضعیت این بافت ها تاکید دارد و به سیاست گذاران و مدیران شهری توصیه می کند که توجه ویژه ای به بهبود شرایط زیست پذیری محلات فرسوده داشته باشند تا از این طریق کیفیت زندگی شهری ارتقا یابد.

کلیدواژه ها:

زیست پذیری ، بافت فرسوده ، بازآفرینی شهری