ساماندهی محلات منطقه یک شهر تهران با رویکرد حکمروایی خوب شهری

تحقق حکمروایی خوب شهری در مدیریت کلان شهرهای ایران و ازجمله تهران مستلزم عینیت بخشیدن به مشارکت شهروندان در ابعاد گوناگون است. در این میان، دیدگاه ساماندهی محله ای (دیدگاهی که حل مشکلات کنونی شهرها و زندگی شهری را در گرو بازگشت به مفهوم محله می داند) با استفاده از نیروهای توانمند درون زا و سرمایه های اجتماعی موجود در آن به حل مشکلات موجود می پردازد. هدف این پژوهش ایجاد درک نظری جامع تری از حکمروایی خوب در ساماندهی محلات تهران، بررسی مولفه ها و شاخص های حکمروایی خوب شهری در ساماندهی محلات شهر تهران، همچنین بررسی مشکلات و موانع موجود در تحقق آن می باشد که بتواند راهکارهای مفیدی را برای آن تبیین نماید. حکمروایی شهری (حکمروایی خوب شهری) که ناظر بر توسعه و ساماندهی محلات شهری می باشد در این پژوهش مطرح شده است. این تحقیق توصیفی- تحلیلی می باشد. جهت انجام پژوهش از روش دلفی استفاده و نمونه گیری با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی انجام شده است. گردآوری داده های پژوهش شامل عوامل و شاخص های موثر بر حکمروایی خوب در ساماندهی محلات شهر تهران، مبتنی بر روش اسنادی و پیمایشی می باشد. ابزار گردآوری اطلاعات در این تحقیق شامل یک پرسشنامه محقق ساخته با سوالات بسته (طیف پنج گزینه ای لیکرت) می باشد؛ و در مرحله دوم از پرسشنامه مقایسات زوجی جهت تجزیه وتحلیل داده ها استفاده شده است. بر اساس آزمون های آماری انجام شده ۱۸ مولفه حکمروایی خوب شناسایی و مشخص گردید. سپس با استفاده از وزن معیارها در نرم افزار لینگو مهم ترین آن ها شناسایی گردید که عبارتند از: مشارکت در سرمایه گذاری اقتصادی محله، مشارکت در تصمیم گیری جهت برطرف کردن مشکلات محله، مسئولیت پذیری در برابر مشکلات کالبدی، تخصیص بهینه منابع و امکانات، تصمیم گیری آشکار و نهان مدیران محله، مقابله یکسان با فعالیت های غیرقانونی، کنترل و پایش عملکرد مدیران.

کلیدواژه ها:

ساماندهی ، محلات ، حکمروایی ، حکمروایی شهری ، منطقه یک تهران