واکاوی مسئولیت مدنی ناشی از آلودگی نفتی در محیط زیست دریایی

با توجه به حجم قابل توجهی از حمل و نقل مواد نفتی از طریق دریا و وابستگی قریب به اتفاق اکثر کشتی ها به نفت به عنوان سوخت، احتمال وقوع نشت نفت و بروز خسارات به منابع زیست محیطی و محیط دریایی بسیار بالاست. این امر، ضرورت تدوین معاهدات بین المللی در حوزه پیشگیری از آلودگی نفتی و تعیین مسئولیت های ناشی از آن را بیش از پیش آشکار می سازد. کنوانسیون های مذکور، با اتخاذ رویکرد مسئولیت مطلق، مسئولیت مدنی ناشی از آلودگی نفتی را به طور مستقیم بر عهده مالک کشتی می گذارند. بر اساس این رویکرد، تقصیر مالک ضمنی فرض شده و او ملزم به جبران خسارات وارد شده می گردد. استثنای این قاعده، شرایط بروز قوه قاهره یا عدم تقصیر مالک است که در این موارد، می توان او را از مسئولیت معاف دانست. کنوانسیون ها، در عین حال، به مالکان کشتی اجازه می دهند تا مسئولیت خود را تا سقف مشخصی که مستقیما به ظرفیت کشتی مرتبط است، محدود کنند. همچنین، آن ها را ملزم به بیمه کردن مسئولیت خود یا ارائه تضمین مالی می کنند. این امر، امکان طرح مستقیم دعوی مطالبه خسارت را برای آسیب دیدگان علیه شرکت بیمه یا سایر تضمین دهندگان فراهم می سازد. هدف نهایی در تدوین این معاهدات، تضمین جبران کامل خسارات و عدم رها شدن هیچ گونه آسیب به منابع زیست محیطی است.

کلیدواژه ها:

آلودگی نفتی ، مسئولیت مدنی ، کنوانسیون های بین المللی ، قوانین داخلی ، جبران خسارت