جایگاه حقوق حریم خصوصی در استفاده از فناوری های نظارتی هوشمند در تاسیسات گردشگری ساحلی

امروزه استفاده از فناوری های نظارتی هوشمند در تاسیسات گردشگری ساحلی به منظور افزایش امنیت و مدیریت کارآمد فضاها، به یک ضرورت تبدیل شده است. با این حال، این فناوری ها می توانند حریم خصوصی گردشگران را به مخاطره اندازند، به ویژه در شرایطی که چارچوب قانونی مشخص و استانداردهای فنی شفاف وجود ندارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی جایگاه حقوق حریم خصوصی در استفاده از فناوری های نظارتی هوشمند در تاسیسات گردشگری ساحلی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که نبود قانون اختصاصی، فقدان نظام نظارت مستقل، ضعف استانداردهای فنی، کمبود آموزش و آگاهی گردشگران و کارکنان، و عدم شفافیت در مدیریت داده ها، مهم ترین عوامل تهدیدکننده حریم خصوصی هستند. همچنین مشخص شد که رعایت اصول حداقل گرایی داده، رضایت آگاهانه، محدودیت هدف و شفافیت، نه تنها الزامی حقوقی و اخلاقی است، بلکه می تواند اعتماد گردشگران را افزایش داده و تجربه گردشگری را بهبود بخشد. این پژوهش تاکید می کند که برای بهره برداری مسئولانه از فناوری های نظارتی، رویکردی میان رشته ای شامل اصلاح قوانین، تدوین استانداردها و پروتکل های فنی، فرهنگ سازی و آموزش و استفاده از فناوری های کاهش مداخله ضروری است.

کلیدواژه ها:

حریم خصوصی ، فناوری های نظارتی هوشمند ، تاسیسات گردشگری ساحلی ، حفاظت از داده ها ، مدیریت گردشگری ، امنیت گردشگران